EOCEN TATR I PODHALA. 1. 09 
z miejscowości, skąd je miał i Sowerby (oryginały) I w tym wy- 
padku nie moglem dostrzedz zadnej róznicy miedzy okazami tatrzan- 
skimi a angielskimi. Stosunkowo duża różnica istnieje natomiast 
miądzy formami, odrysowanemi gdzieindziej u Davidsona i Oppen- 
heima i to tak pod względem żeberkowania, które jest na tych ry- 
sankach o wiele grubsze, jak i pod względem kształtu. Wszystkie 
jednak rysunki w cytowanych wyżej pracach różnią się pomiędzy 
sobą i kształtem i żeberkowaniem i to w tym stopniu, że i nasze 
formy wewnątrz tego gatunku dadzą się doskonale pomieścić. 
Lieząc się jednak z faktem, iż w literaturze są już po Sower- 
bym pod tą nazwą opisane formy, które w większości mają przy- 
najmniej 2 razy grubsze żeberka od naszych i nadto cokolwiek 
inny kształt (największa szerokość wypada u naszych bliżej dzióbka 
niż u tamtych), należałoby nasze formy, Sowerb'ego ryć. 5-tą i Da- 
vidsona 10-tą dla tych właśnie stale występujących różnie uważać 
za pewną odmianę, albo odwrotnie, te za gatunek Terebr. striatula 
typica, a wszystkie inne za odmianę, czy nawet nowy gatunek. Przy 
tej sposobności muszę zwrócić uwagę na ciekawą okoliczność. Oto 
i Davidson i po nim Oppenheim podają jako rzecz charakterysty- 
czną dla żeberek. że każde ezwarte z nich jest silniejsze. na ry- 
sunkach tego jednak nigdzie nie uwydatniają. Nie widziałem tego 
też i na angielskich rysunkach i okazach in natura. 
Forma znana z Włoch (średni i górny eocen w Wicentyñ- 
skiem) i z Anglii od London elay w górę. Między innemi mówi 
Sowerby o niektórych swych formach. że są „frequent in the Chalk“, 
a Ziethen (Versteinerungen Wiirttembergs, 1830, str. 59, tab. 44, 
hg. 2a—h), u którego zwłaszcza fig. 2b odpowiada tatrzańskim 
i kształtem i subtelnym rysunkiem powierzchni, zna ją „in den 
höheren Schichten des Jurakalk bei Gruibingen oberhalb Boll* (1. e.). 
U nas: Hruby Regiel, Capki i indziej. 
Rhynchonella polymorpha Massalongo. 
Eh. polymorpha Davidson, Italian Tertiary Bracbiopoda, str. 461, tab. XX, fig. 
14—19. 
Kilkanaście egzemplarzy, zebranych w zlepieńcach na pn. wsch. 
krańcu Hrubego Regla w łomie tuż u wylotu dol. Małej Łąki, po- 
ER ich cech, które wymienia Da- 
vidson. Długość wynosi max. 15 mm, szerokość tak samo, a gru- 
bość około 8 mm. Różnice wielkości między poszczególnymi oka- 
zami są bardzo małe (1—2 mm). W zewnętrznym wyglądzie jest 
to forma ogromnie zmienna. Wyjaśnią to opisy dwu krańcowo róż- 
nych okazów. i | 
