an N O E EUER IRAE ISI UT 
e 
EOCEN TATR 1 PODHALA. I. 63 
ricina Lamk. W każdym razie należy z całą pewnością do gat. Vol. 
angusta, co wynika także z porównania z mnóstwem okazów in 
natura. 
Deshayes wymienia ten gatunek z następujących miejscowości 
we Francyi: Aizy, Sermoise, Coeuvres, Laversine, Mercin, Retheuil, 
Roilay, Chéry, Cuise la Motte, Vregny, Cuisy en Almont; w Anglii: 
Braklesham Selsey; poziom stratygr.: Sables inférieurs. Wedle Coss- 
manna występuje w poziomie: E. I. 
Mesalia sp. 
Jedyny okaz, wydobyty u pn. podnóża Hrubego Regla wraz 
z roślinami, jest zachowany tylko w dwu skrętach, prawie całkiem 
na płasko zgniecionych i widocznych tylko w połowie. Na szczęście 
zachował się jednak charakterystyczny kształt. Boki skrętów mają 
mianowicie kształt śpiczastego dachu na chińskich wiezyezkach. 
Dokładnie w 5/4 odległości od poprzedzającego skrętu wychylenie 
wygiętego boku na zewnątrz jest największe i tu tworzy się ostra 
krawędź, od której ku następującemu skrętowi spada na zewnątrz 
wypukła listwa, której wysokość równa się !/; wysokości skrętu. 
W jednem miejscu znać skośnie wzdłuż skrętu biegnące kreski, 
odpowiadające przyrostowi. 
porównania z gatunkami, należącymi do tego rodzaju, wy- 
nika, że nasz okaz należy najprawdopodobniej do grupy gatunku 
Mesalia erenata Lea z angielskiego eocenu z Chester. . 
. [Rodzaj Mesalia jest najbliższym rodzajowi Turritella, a obej- 
muje gatunki mniej smukłe, u których oś główna jest krótszą w sto- 
sunku do szerokości niż u rodzaju Turritella]. 
Robaki. 
Serpula spirulaea Lamk. 
Serp. spirulaea Goldfuss, Petref. Germaniae, str. 241, tab. 71. fig. 8. 
8 h Schafhäutl, Lethaea geogn. str. 222, tab. 53, fig. 1, 2. 
»  (Rotularia) spirujaea Oppenheim, Priabonaschichten, str. 277, tab. 18, fig. 1. 
. Forma opisywana i wspominana tak często, że nie potrzeba 
się nad nią rozwodzić. Okazy tatrzańskie mają około 15 em śre- 
dniey, na co wypada 4—5 skrętów. Koniec wolny, nieskrecony, ma 
około 12 em długości. Powierzchni okazów tatrzańskich dotąd nie 
widziałem, bo zawsze skała pęka w ten sposób, że skorupa zostaje 
na jednym kawałku, a ośródka skrętów na drugim. 
