66 WIKTOR KUZNIAR 
Dwa okazy, z których jeden jest zewnętrznym odeiskiem sko- 
rupy, drugi zgniecionym orzechem bez skorupy. Odcisk pochodzi 
od owocu, który miał 11 em długości a 12 em szerokości. Był trój- 
graniastym, przyczem każdą grań zaznaczał + 1 em wysoki, a + 
15 cm szeroki wał, wypukły na zewnątrz, wklesly na wewnątrz. 
Zewnętrzne pola między „dwoma wałami pokryte były południkowo 
biegnącemi nitkami, które tu i owdzie miały na sobie maleńkie 
zgrubienia. Wierzchołek skorupy był ostry, podstawa nie dochowała 
się, a zarys regularnie okrągły z największą szerokością pośrodku. 
Drugi okaz jest orzechem bez skorupy. Jest około 11 em wysoki, 
a mógł mieć średnicę 6—7 em. Rysunek i wygląd powierzchni 
jest dość różny, bo zachowały się odciski różnych tkanek. Prawdo- 
podobnie do samej ściany wewnętrznej skorupy przylegał kawałek, 
pokryty bardzo delikatnemi kreskami i płaskimi, do 1:5 mm średn. 
mającymi guziczkami. Pod tą warstwą tkanki jest powierzchnia 
grubo kreskowana z wielu nieregularnemi wklęsłościami i wypu- 
kłościami, ułożonemi jednak południkowo. Trzy grube wały, które 
wchodziły od wewnątrz do odpowiednich wklęsłości skorupy, za- 
znaczone są po bokach i na wierzchołku doskonale. Dochodzą aż do 
podstawy. Nasada szypułki była wciśnięta trochę w głąb owocu 
i otoczona rowkiem. Miała 15—2 em w średnicy. Kształt ogólny 
był odwrotnie gruszkowaty. 
aliezam nasze okazy do gatunku N. Burtini, idąc w tem za 
Schimperem, który podaje powody, dla których nie można utrzymać 
wszystkich gatunków Bowerbanka. Jeszcze bardziej precyzuje te 
powody Combes w swej notatee, ilustrując je bardzo ciekawymi 
rysunkami. To, wielkość i kształt moich okazów. tudzież możność 
porównania z kilku okazami in natura utwierdza mnie w przeświad- 
czeniu, że okazy rzeczywiście należą do powyższego gatunku. 
Znany z okolie Londynu, Brukselli, Paryża, Monte Bolea i t. d; 
z eocenu średniego do górnego. — U nas: Hruby Regiel. 
H 
Podocarpene. 
Podocarpus eocenica Ung. 
Podocarpus eocenica Unger, 1851, Sotzka, str. 158, t. 23, fig. 11—16. 
n n i 


Ettingshausen, 1855, Haring, str. 37, t. 9. Bg. 4—15. 
” ^ Schimper, 1872, Paléontol. végét., tom 2-gi, str. 358. 
” ” Heer, 1877, Vorweltliche Flora, str, 170, t. 70, fig. 18. | 
Hi d Gardner, 1883, A monograph, t. 37, str. 48, t. II, fig. 61b. 
5 Schenk, 1890, Palaeophytologie, str. 261, 330. 
Sadzae z opisów, możnaby mniemad, że jest to roślina dobre 
scharakteryzowana i dająca się łatwo rozpoznać z pośród innyć* — 
