
PRZYCZYNEK DO FAUNY KREDOWEJ 81 
rozmaitego wieku, a dobrze zachowanych, pozwala łatwo dosyć od- 
dzielić od siebie obie formy. Posiadam jeden okaz o większych 
rozmiarach, na mi fo bardzo dokładnie można sprawdzić te cechy 
wyróż żniające: ostryga ta jest całą powierzchnią skorupy przyrośnięta 
do Belemnitella mucronata, przyczem dolna jej część odchylona 
nieco w lewo. Wewnętrzna powierzchnia cya zy z wyraźnym od- 
Dimyodon Munier-Chalmas. 
10. Dimyodon Nilssoni v. Hagenow. 
1842. z en P4 on ze re d. Rügenschen $ kreideversteine- 
ungen III M GP. 
1891. Dimy cion: RU ` Böhm: Die Kreidebildungen d. Fürbergs ete. str. 89, 
e FE 
1892. — — PM AK He eer? z. str. 242. 
1902. — — Wollemann: a d. Lüneburger Kreide, str. 53. 
Dimyodon Nilssoni, ydy przez v. Hagenowa jako Ostrea 
Nilssoni, przez długi ezas był uważany za młodociane okazy Ostrea 

Dimyodon Nilssoni v. Hag. 5/, 
hippopodium Nilss. Poglad ten spo gg n. p. w obszernej mono- 
grafii Holzapfela o mięczakach kre akwizgrańskiej. Bohm, jak to 
zaznaczyłem wyżej, opierając się na UN tych dwu form u v. Ha- 
genowa, oraz na okazach, zebranych z Au auge udowodnił, ze 
łączono w tym wypadku nietylko dwa odrębne gatunki, en dwa 
ala si 
Spraw. Kom. fizyogr. T. XLIV. Dział IV 6 
