96 , W. FRIEDBERG 
Lucina Sismondae Desh. 3 ok. Cytherea chione Lam. 1 ok. 
( „ ornata Agass, ei Pedemontana Agass.) 
100 Corbula gibba Olivi, gromadnie. Nucula nucleus L. 10 ok. 
Ervilia pusilla Phill. 5 ok. lacentina Lam. 1 ok. 
Diplodonta trigonula Broce. 1 ok. 130 Peetunculus pilosus L. 71 ok. 
Panopaea Menardi Desh, 1 ok. (nie var. glicymeris L. 
rzadka, lecz trudna do wydobycia 
w całości). 
onax intermedia (?) M. Hórn. 1 ok. 
Tellina planata L. 1 ok. 
3 okazy. 
Pectunculus sp. nova. aff. obtusatus 
Partsch, 1 ok. 
Modiola cf. marginata Eichw. 1 ok. 
„ pretiosa Eiehw, 5 ok. (zgodny, lecz maly) 
nacina Arca barba E 
Spaniodon nitidus Reuss, 3 ok W , i 
; Fragilia fragilis. L. 2 ok. (, umbonata L) 
110 (Mactra Barboti Mayr) . (Ensis Rollei M. Hórn.) 
: Cardium praeechinatum Hilb. 6 ok. (Solen cf. subfragilis Eichw.) 
5 subhispidum Hilb. 2 ok. Lima squamosa L. 1 ok. (wapnisty 
di holubicense (?) Hilb. 4 ok. piaskowiec). 
Cardita Partschi Goldf. 5 ok. Pecten elegans Andrz,;8 ok. 
» . rudista Lam, 140 ,, Dessert Andrz. 18 ok. 
Chama gryphoides L. 8 ok. o. _ gloria maris Dub. 26 ok. 
(Tapes vetusta Bast.) , Eichwaldi Reuss, 2 ok. 
Circe minima Mont. 1 ok. Us illi Pusch) 
( , eximia M. Hörn.) „ exilis Eichw.) ; 
120 Venus Sobieskii Hilb. gromadnie. Ostrea digitalina Dub. 22 ok. 
„, Ccincta Eichw. 13 ok. > , leopolitana Niedźw. 3 ok. 
» plieata Gmel. 29 ok. (Plicatula ruperella Duj.) 
„ Basteroti Desh. 27 ok. Ditrypa cornea L. 17 ok. 
enus clathrata Duj.) Spirorbis sp. 1 ok. 
(V i | 
"Cytherea erycina L. 7 ok. 150 Serpula sp. 4 ok. 
Przyczyną tak obfitej fauny jest większa różnorodność petro- 
graficzna, wskutek czego różne rodzaje miały warunki korzystne 
dla siebie. Jak w Olesku, tak też i tutaj było morze spokojne 
u brzegu, czego dowodem obfitość eienkoskorupnych form. ^ . 
Ponad piaskami bogatymi w skamieliny leżą i tutaj wapienie 
litotamniowe. Ponieważ piaski są utworem płytkiego morza, wapie- 
nie litotamniowe głębszego, przeto mamy wyraźną wskazówkę na 
wzmożenie się ruchów pozytywnych. Owe oscylacye dają nam wy” 
raźną wskazówkę do podziału naszego miocenu. Górny poziom kredy 
w Podhorcach leży na wysokości 368 m. u szezytu parowu, a dolny 
poziom górnych wapieni litotamniowych 375; grubość piasków 
jest tu nieznaczna, w dół parowu jednakowoż się powiększa. 
Jasionów. 
Jasionów leży na tem samem zboczu płaskowyżu podolskiego, 
na którem leży Biała Góra i Podhorce, w oddaleniu około 5 km 
od ‚Pod orzec. Zmienność materyału petrograficznego w osadach 
morza mioceńskiego sprawiła, że obfitość gatunków jest wcale zna 
. 

