64 DR MIKCZYSŁAW KOWALEWSKI 
średnicy poprzecznej ciała, u innych niewiele większa, a u jednego 
cały ryjek przedstawiał się w postaci malutkiego wzniesienia $rod-. 
kowego z przodu glowy. Poniewaz normalnie widzi sig stosunkowo 
dlugi ryjek u paków, nalezy przyjaé, ze delikatny ten organ bar- 
dzo latwo psuje sie (widzialem wlasnie taki okaz, u którego okolo 
1/, końcowa część ryjka posiadała jedynie kutikalarną pochewke) 
lub wprost urywa się (taki krańcowy wypadek musiał mieć nie- 
wątpliwie miejsce u wyżej przytoczonego osobnika bez ryjka). 
W ten sposób możemy sobie wytłumaczyć owe znaczne wahania 
się jego długości. 
Omawiany tutaj gatunek odznacza się, jak wiadomo, dosko- 
nałą przeźroczystością ciała z wyjątkiem naturalnie takich orga- 
nów, jak całe prawie jelito, dodatkowe części organów płciowych 
i skóra w miejseu opaski (o ile ta się rozwija). Nie mogłem zna- 
leźć jednak żadnej wzmianki o tem, że zwierzę to nie jest całkiem 
bezbarwne, lecz przeciwnie posiada lekkie zabarwienie 'zielonkawe 
ze słabszym lub silniejszym odcieniem żółtawym. Zabarwienie to 
występuje najsilniej w przedniej części ciała, silniej po stronie 
grzbietowej, niż brzusznej. U niektórych okazów jest ono dość słabe, 
u innych jednak stosunkowo nawet silne. Zależy ono, jak to stwier- 
dziłem na okazach zwierząt żywych, badanych pod mikroskopem 
przy silnem powiększeniu, od takiegoż zabarwienia nabłonka skór- 
nego, którego komórki zawierają niezmiernie drobne zielonkawe 
ziarenka równomiernie rozsiane w protoplazmie. 
9. — Pristina longiseta Ehrenberg 1831. 
XI—1909, Dublany. — niewielkiej ilości. Przez listopad 
i grudzień trzymały się dobrze w akwaryum, przebywając najchęt- 
niej w powierzchownych warstwach wody między rzęsą. Później 
już ani razu tej pierścieniczki nie spotkałem, aż do końca maja. 
Często pływają wężykowato, ale niezbyt szybko. 
10. — Pristina tentaeulata Piguet 1906. 
21—II, 28—IV, 1910, Dublany. — Pierścieniczka ta należy 
do bardzo drobnych i, jak się zdaje narazie, rzadkich. gdyż zale- 
dwie parę okazów udało mi się znależć. Okazy te różnią się nieco 
od okazu, opisanego przez Pigueta. II segment jest tutaj bardzo 
wyraźnie podzielony poprzecznemi przewężeniami na 3 pierścienie. 
Z których najkrótszy jest środkowy, dłuższy od tego przedni, a naj- 
dłuższy tylny ze szczecinkami. Końcowe dwie trzecie ryjka na ca- 
łym przebiegu swoim są tej samej grubości. Włoski grzbietowe na 
LI segmencie są krótsze, niż na dalszych segmentach. Większych 
charakterystycznych haczyków w wiązkach brzusznych IV, wzglę- 
dnie i V segmentu, znalazłem po 2—3 w wiązce. 
