68 JULIAN BRUNICKI 
mniejszej plamki na spodzie tylnych skrzydeł; Podhorce, na polu 
18 VIII 1902; Wierezany, na polu 10 VIII 1909, w tem 1 Ji2 29. 
(229). Edusa.F. (113). W r. 1909 od 18 VIII mniej więcej 
do połowy IX spotykałem i łowiłem liczne okazy (SS, między 
nimi silnie wyrośnięte i dorodne okazy obok prawie o połowę mniej- 
szych, na polach i ugorach kwieciem porosłych w Podhorcach i Wier- 
ezanach; pojedyncze ókazy widywałem jeszcze w połowie X tegoż 
roka. Nie znalazłem jednak — mimo częstych wycieczek i usilnych 
starań — ani jednej Q. W roku 1910 na tych samych obszarach 
spotykałem tylko pojedyncze cf g, i to bardzo rzadko. Natomiast 
w sąsiedztwie, w Łotatnikach mieszkający zarządca, czasem z ama- 
torstwa wraz z swymi synami zbierający motyle, złowił w drugiej 
połowie VIII b. r. bardzo piękny okaz ©, który obecnie znajduje 
się w moim zbiorze. 
Nymphalidae. 
Nymphalinae. 
Apatura F. 
13. Ilia Schiff. (132). W ostatnich latach rzadszy, w jego 
miejsce coraz częściej (może skutkiem cieplejszych lat) wstępuje 
ab. (et v.) Clytie Schiff. (132 b.); n. p. w ciągu pierwszej połowy 
VII 1910 złowiłem — wraz z p. Schillem — w Podhorcach 
w lesie na gościńcu, używając różnych przynęt niewonnych dla 
ludzkiego nosa, kilkadziesiąt okazów tej aberracyi. między nimi 
kilka wybitnie zbliżonych do ab. (et v.) Kos Rossi (132 e). Aber- 
raćya ta odznacza się prawie zupełnym brakiem niebieskiego po- 
 lysku, ma tło o wiele jaśniejsze, więcej brunatne niż typ, odznaki 
jasne znacznie rozszerzone i jeszcze jaśniejsze. Jasna zewnętrzna 
przepaska tylnych skrzydeł, rozszerzona znacznie, przecina na żył- 
kach środkową ciemną przepaskę i przelewa się na część wewnętrzną. 
Szczególnie piękny i typowy okaz wyszukałem między starymi du- 
bletami, a to Q z przed kilkunastu lat, niestety dosyć uszkodzoną 
i zlataną. 
Limenitis F. 
14. Populi L. (136). Notatkę zawartą w części II mego spisu 
(1909) muszę tu poprawić; okazy wówczas złowione nie były © ©; 
lecz 4d typu zbliżonego do var. bucovinensis Horm., o szerszej 
przepasce białej i o nieco więcej srebrzysto niebieskawym spodzie 
skrzydeł. Dopiero opis i ilustracye zawarte w nowszem dziele 
Seitza naprowadziły mię na tę myśl, a rewizya dokonana przez 
p- prof. dr. Rebla potwierdziła ten fakt. Nie można tych okazów 
jednak uważać za typowe var. bucovinensis, tylko za przejściowe. 
