30 .J. GROCHMALICKI I W. SZAFER 
torfowisko posiada jeszeze charakter wybitnego torfowiska wyäyn- 
nego, w nieznacznej odległości od Siwej Wody, wznosi się z jedno- 
stajnej jego płaszczyzny 1 dość wysokich kopców, z których naj- 
wyższy, leżący w odległości kilkuset metrów na wschód od Siwej 
Wody, przy średnicy 15—16 m posiada względną wysokość 3—4 m 
(Tab I. fig. 2. Kopce te zbudowane są z martwicy wapiennej (tra- 
wertynu), wydzielanej przez wodę źródeł bogatych w wapno, biją- 
cych na ich szczytach. W płaskiem otoczeniu torfowiska wyżyn- 
nego stanowią te kopce wapienne ciekawe zjawisko, które w pierw- 
szym rzędzie wyciska swe piętno na zmienionym charakterze 
florystycznym kryjącej je darni roślinnej. Torfowce (Sphagnum), 
budujące jako główny składnik torfowisko u podnóża tych wzgór- 
ków, na kopce te nie wkraczają wskutek znanej swej właści- 
wości unikania wapna, a z nimi też nie dociera tutaj eale ich to- 
warzystwo roślinne. W ich miejsce pojawiają się tu masowo Inne 
mchy; panujące są Climacium dendroides, Acrocladium cuspidatum 
1 Drepanocladus Kneiffiü!) z roślin zaś kwiatowych Phragmites 
communis i Agrostis alba, tworzące główny składnik okrywy roślin- 
nej wapiennych kopców. Obok nich rosną: Lysimachia vulgaris, 
Mentha aquatica, Cardamine pratensis, Rumex Acetosella, Juncus lam- 
LA , 
procarpus. Na powierzchni źródełek szezytowych, bogatych w two- 
owstanie i rozwój opisanych kopców trawertynowych w po- 
środku torfowiska wyżynnego przedstawia się dość zagadkowo. 
W każdym razie nie ulega wątpliwości, że źródełka z wodą wa- 
pienną, budujące te kopce, pochodzą z innego poziomu geolog 
cznego, aniżeli wody siarczane, które podsycają otaczające je torfo- 
wisko. Pod względem biologicznym przedstawiają nam one, w nie- 
zwykłych warunkach, w których występują, ciekawo zjawisko, gdzie 

1) Oznaczenie zawdzięczam p. A. Żmudzie. 
