ZE STREFY ROŚLINNOŚCI KARPACKIEJ 149 
łyszczykowym i przykryty na samym szczycie znowu wązką war- ` 
stwą tego łupku. Wapień ten odpowiada dolnemu piętru wtrąceń, 
które z półn. strony Alp Rodneńskich rozwinęło się potężnie na 
Piatra alba (Pietrosu) i na Piatra rei. Podczas gdy jednak z półn. 
strony wapień ten występuje w związku warstw i sięga od pól- 
nocy w południku środkowym: na Piatra alba od mniej więcej 
1400 po 1750 m, na Piatra rei od 1300 do 1700 m, zajmuje Co- 
rongisu skutkiem denudacyi wolne, szczytowe i nadto wyższe po- 
ożenie, bo wapienne jego warstwy rozciągają się od północy 
(w poludniku środkowym) mniej więcej od 1750 po 1990. Wynika 
z tego także, że pomimo przeważającego w Alpach Rodneńskich 
nachylenia warstw na południe, pojawiają się najstarsze (najgłęb- 
sze) warstwy kompleksu łupków krystalicznych nie z północnej 
lecz z południowej (siedmiogrodzkiej) strony tych Alp. 
już nadmieniłem, przeszukałem na Corongisu północne 
stoki. Bogata flora ma tu naturalną obronę w wielkiej spadzistości 
skalistych stoków, bo te skutkiem tego nie są i po prostu nie mogą 
być spasane; grożą one przyrodnikowi, gdyby się nie miał na bacz- 
ności, na niejednem miejscu wielkiem niebezpieczeństwem. Prof. 
Pax (Grundzüge 1908 II str. 220). mówiąc o możliwej zagładzie 
pewnych gatunków, np. znachodzonej dotąd tylko na Corongisu 
Cineraria carpatica i Saussurea Porcii, skutkiem zbyt gorliwego 
spasania gór, miał widocznie inną część stoków Corongisu na my- 
sli. Autor ten powiada w innem miejscu (l. e. str. 216), że Co- 
rongisu jest „perłą wśród wszystkich szezytów Alp Rodneńskich*. 
Tymczasem jest to tylko szezyt poboczny, drugorzędny, a fłora 
Jego, rzeczywiście bardzo bogata. tylko florystyeznym epizodem, 
lokalno florystyeznem gniazdem. Takich lokalnych gniazd spotyka 
się cały szereg na Pietrosu; takiem gniazdem jest także potężna 
Piatra rei, położona na podnóżu Galacza i Muntelu Kailor, żywiąca 
cały szereg rzadkich roślin, nadto prawdopodobnie endemiczną na 
tych skałach Poa rodnensis, gdyż jej dotąd nigdzie więcej nie zna- 
lazłem. Wśród wszystkich szczytów Alp Rodneńskich wykazuje 
stanowczo największe bogactwo flory Pietrosu 2305 m; położony 
w zachodniej części tych Alp, jest zarazem najwyższym ich szezy- 
tem wogóle, o najbardziej co do miazgi potężnym korpusie. Ta 
część zachodnia, obfitująca w skały wapienne, przedstawia wogóle 
większą rozmaitość czyli bogactwo flory, niż część wschodnia. Co- 
rongisu należy jeszcze do zachodniej części. Linia dzieląca Alpy 
Rodneńskie na dwie naturalne części). przechodzi działem Pri- 
poprzednich sprawozdań (Sprawozd. Kom. fiz. 1909 XLIII str. 156 i nast.) nie 
Jest odpowiedni. Spostrzeglem to tego roku, po zwiedzeniu środkowej grupy szczy- 
w: Gargaleu-Omului. Przedzielony Bystrzycą Złotą Dzumaleu-Rareu tworzy 
osobne gnixzdo górskie. - 
