150 HUGO ZAPALOWICZ 
slopu i Stiolu na Gargaleu, Omului i ciągnie się potem. na wschód 
od Corongisu, potokiem Lazilor dalej ku południowi. W części 
wschodniej niema wtrąceń wapieni; dopiero daleko za Ineu, na 
połud. wschodniej odnodze Alp Rodnenskich, spotykałem je w po- 
bliżu Sucharda. Zaraz na wstępie do tej wschodniej części, na 
lyszezykowo lupkowym Gargaleu i Omului, wpada w oczy zjedno- 
stajnienie flory; wyjątek stanowią Ineu 2280 m i wapienne skały 
(Capra i t. d.) w pobliżu Sucharda 1709 m, które jednak nie do- 
sięgają nawet wysokości ostatniego. Zbudowany z łupku łyszczy- 
kowego Ineu uderza swemi długiemi i lieznemi odnogami, które 
od samego szczytu wybiegają na wszystkie strony dokoła i się- 
gają w pobliżu szczytu znacznych wysokości. Sam środkowy, wła- 
ściwy korpus Ineu jest wysmukły; z odnogami jednak zajmuje 
geograficznie większą przestrzeń niż Pietrosu. Przedstawia on jakby 
promienistą gwiazdę, z której środka wystrzela śmiały smukły 
wierzchołek, ziejący od półn. zachodu urwistą przepaścią. Ineu 
i najbliższe części jego odnóg żywią liczne, po części rzadkie ga: 
tunki roślin alpejskich; ilość ich nie dosięga wprawdzie obfitości 
flory na Pietrosu i t. d., jest jednak uderzająco większa, niż na 
jakimkolwiek bądź innym szczycie wschodnich Alp Rodneńskich, 
a niektóre gatunki. jak Papaver corona St. Stephani, rosną tylko na 
Ineu. Tak więc roślinne centrum we wschodniej części Alp Rodneń- 
skich przypada, podobnie jak w zachodniej, na najwyższy korpus 
górski; czyli naodwrót: największe górskie wzniesienia wytwa- 
rzają, bez względu na rodzaj skały, główne centra roślinności. 
Zachodnia część Alp Rodneńskich łączy się obniżonem pa- 
smem gór z Ciblesem 1842 m. Tu rozpoczyna się średniowysokie 
pasmo gór zwanych Lapos, na którego zachodniem skrzydle wznosi 
się Gutin 1447 m. Zaś połud. wschodnie przedłużenie wschodniej 
części Alp Rodneńskich urywa się nad Bystrzycą Złotą Suchardem, 
od którego ku południowi odgałęzia się odnoga, zakończona nad 
rzeką Dorną szezytem Ousor (Uszor) 1639 m. 
Końcowe wycieczki mej tegorocznej podróży poświęciłem g0- 
rom andezytowym (trachitowym), zajmującym na połud. zachó od 
Dorna Watry najdalszy południowy koniec Bukowiny: Ascutitu 
1521 m, Piatra Dorni 1685 m, zachod. stoki Lucaciu (1775 m), 
szezyty: Negoi ( 
szą się po siedmiogrodzkiej stronie. Zwiedzilem przeto ty ko pól- 
nocną (przeważnie bukowińską) część Gór Kelemeñskich, które, 
przynajmniej w tej części. odznaczają się mniej urozmaiconą, po — — 
części nawet wprost jednostajną flora, czego się nie spodziewałem. i 
