12 JAROSŁAW ŁOMNICKI 
jej zbocze, odsłaniając w ten sposób szary ił solny z wytroezo- 
nemi płytkami piaskowca i z gipsem, po części czerwonym. 
Dalej ku pnwd. idąc, wchodzimy do dolinki następującego 
prawego dopływu Łukawca Wielkiego. Blizko wylotu tej dolinki 
spotykamy warstwy dobrotowskie w postaci kruchego pia- 
skowca w grubych ławach z biegiem + h 10 i stromym upadem. 
Wyżej w dolinie tego potoczka spotyka się doskonałe odsłonięcie 
t. zw. czerwonych iłów łupkowych (jednak barwy sinej) 
z biegiem h 10, wyżej +h 10—11. upadem pnwd. dość silnym. 
U początku dolinki iły te mają upad stromy, raczej pdzd. 
Pasmo Bzowacza, rozgradzające doliny obydwu Lukaweöw, 
zbudowane głównie ze zlepieńców slobódzkich, badaliśmy 
w kilku punktach. Debra. równoległa do rozgraniczającej obszary 
Staruni i Mołotkowa u stoków zachodnich Bzowacza i na południe 
od niej rozpruwająca te stoki, okazuje potężne masy żwirów zle- 
pieńca słobódzkiego (składające się z fyllitu, kwareytu, zielonego 
zmetamorfizowanego tufu, kwarcu, wapienia, piaskowca. rogowca). 
W jednem miejscu spotyka się tamże warstwę drobnookruchową, 
przechodzącą w piaskowiec, z biegiem pnzd. a upadem stromym, 
w innem warstwę sinego iłu jako wkładkę w zlepieńcu. U podnóża 
Bzowacza nad Łukawcem Wielkim są koło punktu 416 m mapy 
„szezegölowej* ślady warstw odmiennych, przypominających war- 
stwy dobrotowskie, a to iły szare i piaskowce w płytkach. 
Stoki wschodnie Bzowacza rozdziera debra rozgraniczająca powiaty 
bohorodezanski i nadwórniański. W górnej części tej debry wystę- 
puje zlepieniec słobódzki z międzywarstwą plastycznego 
ilu. Wśród tej części debry spotkaliśmy bryłę wapienia stram- 
berskiego na metr długą i tyleż szeroką. W niższej, ale jeszcze 
lesistej części tej debry spotyka się już ślady warstw dobro- 
towskich. Warstwy dobrotowskie zalegają też południową część 
depresyi między liniami Bzowacza i Krasnej. W debrze, biegnącej 
u pnzd.. poczynającej sie w najbardziej południowej części tego 
obszaru, i to w jej górnej części. iły łapkowe sine i piaskowce 
okazują bieg h 11, upad zachodni, bardzo stromy. 
Drugi z dołączonych przekrojów (rys. 2) przedstawia porządek 
odsłonięć w pobliżu linii. poprowadzonej od Wielkiej Hygi (704) 
do Hwozdeckich Łazów (485). 
Potok źródłowy Lukawca Małego, wypływający między Wielką 
a Małą Hyga na południe od Mołotkowa, okazuje naprzeciw wscho- 
dniego końca lasu „Hyga* w łupkach menilitowych przy 
biegu pnzd. upad pnwd. W następującej ku wschodowi deberce 
prawego zbocza doliny tego potoka odsłaniają się blizko wylotu 
warstwy iłu. które zaliczam już do warstw dobrotowskich. 
wyżej zaś w tej samej deberce widać łupki menilitowe. Dalej 
z biegiem potoku ustają odsłonięcia skał starszych, pomagają nam 
