O SKŁADNIKACH TERTONICZNYCH PODKARPACIA 15 
conych ław piaskowea. Dalej po minięciu debry, schodzącej ze 
stoków ścianki Bystrzycy, spotykamy się ze zmianą upadu. Przy 
biegu pnzd. upad jest już pdzd. Piaskowce, wtrącone w iły łup- 
kowe, okazują i tu hieroglify po stronie górnej. Przy następnej de- 
berce spotykamy się już z warstwami dobrotowskiemi; one 
też wychodzą przy drodze do Hwozda. Warstwy dobrotowskie bie- 
gną w kierunku na Strahorę i okazują hieroglify również po stronie 
górnej. Dalej występuje zlepieniec słobódzki. biegnący również 
na Strahorę; upad panuje tu stromy ku Karpatom. Warstwy dobrotow- 
skie przechodzą wolno w zlepieniec słobódzki, potężnie rozwinięty. 
Cała obserwowana serya warstw jest widocznie zupełnie przewrócona, 
a układ jej jest przytem siodłowy. 
Porównanie przekrojów (ryc. 1—3) i wnioski (ryc. 4—5). 
Przewrócona serya warstw koło Nadwórny (ryc. 3) o ukła- 
dzie siodłowym jest kluczem do zrozumienia układu warstw w ca- 
łem podgórzu sołotwińsko - nadwórniańskiem. Sledzae ją ku pnzd., 
spotykamy ją znowu we wsi HwoZdzie, gdzie w tę seryę, i to w jej 
skrzydło pdzd., wtrącone są w warstwy przejściowe od zlepieńca 
słobódzkiego do piaskowców dobrotowskich prawdziwe łupki meni- 
litowe. Wynika z tego ważny dla stratygrafii wniosek, że form a- 
cya łupków menilitowychtrwała u nasjeszcze współ- 
cześnie z tworzeniem się zlepieńców slobödzkich!). 
Słaby rozwój łupków menilitowych w badanem siodle świadezy 
o ich wyklinianiu się ku miejscu, gdzie osadzały się zlepieńce sło- 
bódzkie i piaskowce dobrotowskie. W Hwozdzie spotykamy ślad 
łupków iłowych. które uważać należy za przedłużenie utworów ją- 
dra siodła nadwórniańskiego, i piaskowce dobrotowskie skrzydła 
pnwd. tego przewróconego siodła. Dalej ku pnzd. spotykamy czer- 
wone iły, które uważać należy za przedłużenie utworów jądrowych 
siodła nadwórniańskiego w brzegach Łukawca Wielkiego między 
przedłużeniem pnzdpn. Bzowacza i przedłużeniem pnzd. Krasnej. 
Patrząc na dobrą mapę okolie Nadwórny (np. na kartę „szeze- 
gółową* 1:75,000), widzimy nasze siodło zarysowujące się w rzeźbie 
powierzchni; linia ograniczająca je ku pnwd., to oś grzbietu Potoki, 
rozerwana przez Lukawiee Mały, pojawiająca się jednak dalej ku 
pnzd, we wzniesieniu ponad 500 m i przechodząca na grzbiet Kra- 
snej. W parowach wsi Hwozda są wskazówki (por. str. 13— 14), że oś 


1 Pauli Tietze spotkali wtrącenia łupków menilitowych w zlepieniec 
słobódzki nad Rybnicą koło Kosowa; nasze wychodnie leżą stratygraficznie jesz- 
cze wyżej, gdyż na granicy zlepieńca slobódzkiego i piaskowca dobrotowskiego. 
Porówn.: Paul u. Tietze. Studien in der Sandsteinzone der Karpathen. Jahrb. 
d, k. k. Geolog. Reichs-Anst. Wien 1877, p. 96 (64). 
