FLORA POKUCKO-MARMAROSKA 33 
dzinach wyższych flora Karpat Zachodnich z roślinnością Karpat 
Wschodnich, specyalnie także WOZY która to ostatnia 
wykazuje związki z flora Bałkanu, Krymu aukazu i t. d. Roślin- 
ność Gór Pokuekich mg zawiera liczne zabytki flory arktyeznej. 
Dokladne przeto zbadanie flory tego obszaru ma dla systematyki 
roślinności naszego kraju bardzo doniosłe znaczenie 
Zbiór roślin, obejmujący kilkaset okazów, złożyłem w Mu- 
zeum Komisyi fizyograficznej. 
Kraków. 24. września 1905. 
Aspidium Robertianum Luerssen. Piatra Nacladu (na zachód 
od granicznego działu Stewiora-Koman), w górnej dziedzinie lasów 
na skałach wapiennych, 1300—1380 m, liczne i piękne okazy. 
(Cystopteris Huteri Hausm. Zob. Przegląd l. c. pod liczbą 
r 
tiesie, ani co: Jest w kazdym razie w Górach Pokucko- 
Marmaroskich r a). 
Phleum Micheli All. W Górach Czywczyńskich: Lostun, w dol- 
nej krainie kosodrzewu, na podłożu wapiennem, parę metrów poni- 
Zej granicy krajowej po marmaroskiej stronie, 1580 m. (Na mapie 
noszą dwa sąsiadujące ze sobą czuby nazwę Lostun [mylnie Lozdun, 
Luston| Wszystkie daty w tej pracy odnoszą sie do Lostunu wscho- 
dniego, położonego na zachód od Pirie). 
ap iin rupestris All. 
ar. straminea A. et G. Pietrosu w Alpach Rodneńskich, na 
dnie uh. -wschodniej kotliny, 1820 m, tu i owdzie z forma zwykłą. 
Avena pubescens Huds. 
var. alpina Gaud. Forma carpatica (vide Conspect. sub. num. 
117), sed hie vaginis inferioribus sparse pilosis, ceterum planta gla- 
bra. Lostun, w dolnej krainie kosodrzewu, na podłożu wapiennem, 
tuż pod granicą krajową z marmaroskiej strony, 1560 m 
Poa Balfourii Parnell. Forma carpatica (vide Conspeet. sub 
num. 158) sed in nonnullis exemplis majoribus, hoe anno leetis, 
culmi ad 25 em. alti, erassiores, folia ad 2 mm lata, panieula major, 
ad 6:5 em longa, rami inferiores quini, usque ad D spieulas geren- 
tes. In exemplo maximo panicula ad basin foliolo fulerante 55 mm 
longo, aen parte membranaceo, compacto, violaceo subtincto, instrueta. 
yn. nad granica lasów, u podnóza zerw skalistych w gle- 
bie drobnokamieniste) i wewnątrz dość wilgotnej, 1570 — 1575 m. 
18. VII. 1905. Szuryn leży calkiem po naszej stronie i jest połud. 
wehodnia odnoga ezarnohorskiego Pop Iwana. Na S eripe de 
dwie 1/, część morga wynoszą zącej rosła ta trawa i wt ro 
w niewielu i po części dziwnie nikłych kose: siis ich 
Spraw. Kom. fzyogr. T. XXXIX. 3 
