PALEOZOICZNE WARSTWY PODOLA 89 
Pierwszy wyłom w tej bardzo na pozór prostej stratygrafii 
Podola zrobiła źródłowa monografia Wieniukowa: „Fauna siłu- 
rijskich otłożenij Podolskoj guberni. Petersburg 1899*, w której au- 
tor, na podstawie starannie opracowanego materyału paleontologicz- 
nego, dochodzi do wniosków nieco odmiennych od swoich poprze- 
dników, mianowicie wykazuje obecność najmłodszych ogniw gór- 
nego syluru ze znaczną domieszką gatunków czysto dewońskich 
w wielu miejscach nad Zbruczem i Smotryczem (Zawale, Duma- 
nów, Niehin, Satanów, Kamieniec), a nadto wprawdzie bardzo słaby, 
lecz stały zapad całej płyty paleozoicznej w kierunku pólnoeno- 
zachodnim. 
Podział na poziomy, podany w pracy Wieniukowa, wprowa- 
dza trzy oddziały: 1) najniższy, odpowiadający warstwom c Got- 
landu (Wenlock shale Anglii), znajduje się tylko w dwu najdalej 
na południowy wschód wysuniętych odkrywkach syluru: w Kitaj- 
grodzie i Studzienicy; 2) warstwy koralowe, przeważnie roz- 
winięte na całym obszarze Podola rosyjskiego, odpowiadają według 
autora warstwom d, e, f Gotlandu (Wenlock limestone, Lower Lud- 
low i Aymestry limestone Anglii); 3) warstwy najmłodsze z Tentacu- 
lites ornatus 1 Beyrichiami, warstwom g, h Gotlandu (Upper Ludlow 
Anglii). 
Ze schematu Wieniukowa wynikałoby zatem, że jego poziom 
3. jest identyczny z warstwami „Czortkowskiemi* i warstwami 
z Iwania*, zaś warstwy „Borszczowskie* i „Skalskie* muszą od- 
powiadać jego poziomowi 2. (warstwy koralowe). 
Mając przed sobą olbrzymi materyal paleontologiezny, pocho- 
dzący ze zbiorów Altha, Bieniasza, Olszewskiego, Łomniekiego, 
Ossowskiego, Zejsznera i inn., w łącznej ilości kilkunastu tysięcy 
okazów ze stu różnych miejscowości, stanowiące zbiory Komisyi 
fizyografieznej i Muzeum im. Dzieduszyckich we: Lwowie, dosze- 
o wniosków znacznie jeszcze dalej idących, aniżeli praca 
Wieniukowa: przedewszystkiem do wniosku o rozpostarciu dolno- 
, 
