92 JÓZEF SIEMIRADZKI 
ziomie wymienione. Posiadamy zatem w Kamieńcu nieprzerwaną 
seryę utworów górnosylurskich, obejmującą wszystkie piętra znane 
z Gotlandu od d do h włącznie, oraz górne, które wypada w calo- 
ści zaliczyć do najniższego dewonu (piętro F. Barrande'a), jak to 
dla podobnych warstw czeskich, zaliczanych do niedawna do sy- 
luru, po blizszem porównaniu ich fauny z fauną kopalna dolnode- 
wońskich warstw hercyńskich i belgijskich uczyniono. 
ła. W miejscowości tej, w której według utartego mnie- 
mania, miały się znajdować jedynie najstarsze ogniwa górnego Sy- 
luru podolskiego, znalazłem przekrój następujący: id 
1) Najniżej na poziomie Zbrucza leżą miękkie, szare wapienie 
marglowe, przekładane zielonawymi ilołupkami, w których skamie: 
lin nie znalazłem oprócz niewyraźnych korali i członów łodygo- 
wych lilioweów. Warstwy te są dobrze odsłonięte na południe mia- 
sta nad Zbruczem około posterunku cłowego, w głównej odkrywce 
natomiast pod zamkiem zakryte przez napływy. Wiek tej warstwy 
wynika z jej położenia na samym spodzie odkrywki, bezpośrednio 
pod dolną ławicą stromatoporową (2). zawierającą skamieliny piętra 
Wenlock, oraz z okoliczności, iż prof. Alth znalazł w Skale okaz 
nieznanego skądinąd w podolskim sylurze głowonoga Orthoceras cf. 
longulum Barr.. na którym się zachowały dwa kawałki również skąd- 
inąd na Podolu nieznanych graptolitów, a to jeden nieoznaezalny 
Monograptus, drugi zaś łatwy do oznaczenia Rastrites Linnaet. Ten 
ostatni gatunek cechuje piętro Llandowery, lub conajmniej dolny 
Wenlock Okaz znajdujący się w zbiorze Komisyi fizyografiezne), 
zach w siwym, marglowym wapieniu, podobnym do warstwy 
najniższej w Skale. Wiek przeto tej warstwy mamy prawo uważać 
za równorzędny z dolnem ogniwem piętra Wenlock (poziom b—c 
Gotlandu). y 
2) Górna część siwych wapieni poprzedniego piętra Gegner 
e ny 
członami krynoidów; na nich leży lawica szarego wapienia prze- 
kładanego łupkiem, którego jedna z warstw jest wypełniona mnó- 
