100 JÓZEF SIEMIRADZKI 
szą lawiee z Pleraspis, średnie ogniwo z głowonogami i Cucullella 
tenuiarata (bez Beyrichii) i górne — z Cucullella cultrata 1 Arca 
decipiens. Skamieliny powyższe cechują w dewonie hercyúskim dwa 
najniższe ogniwa — warstwy tentakulitowe i warstwy spiri- 
ferowe, współrzędne warstwom F. Barrande'a w Czechach, oraz | 
ezerwonemu piaskowcowi (Old red) Anglii, a leżące bezpośrednio 
w spągu środkowodewońskich warstw z Calceola sandalina, wspól- 
rzędnych z najwyższem ogniwem czerwonego piaskowca (warstwy 
z Holoptychius i Pterichthys). Ku wschodowi w dolnodewońskich war- 
g á 
na calym obszarze podolskiego syluru juz tylko oliwkowoszare lupki 
powyżej warstwy tentakulitowej (Czortkowskiej), zawierające dolno- 
dewońskie Brachiopody (Streptorhynchus umbraculum, Rhynchonella 
pseudolivonica, Merista, Atrypa i t. d 
atomiast w kierunku zachodnim już na przestrzeni między 
mostem na gościńcu czerniowieckim a mostem kolejowym w Zale- 
szezykach następuje całkowita zmiana facies ilastowapienej z mał- 
D 
J 
żami na facies piaskowcowa z tarczami ryb kostoluskich (Old red 
krystalicznego wapienia, podobnego jak w Czortkowie i Zaleszezy” 
kach, a w nim: Orthoceras Roemeri, Cyrtoceras formidandum, Pie- 
wierają coraz więcej łyszczyku i części piaszczystych, a w górnej) 
ich warstwie mocno piaszczystej znalazłem Scaphaspis Hauert. Wwy 
kach u szezytu odsłonięcia na Kryszezatyku. Później dopiero idzie 
i ¡folupków i łyszezykowych lupko- 
askoweów, przechodzący stopniowo ku górze w czerwony; 
