PALEOZOICZNE WARSTWY PODOLA 101 
rybieh w rodzaju Coccosteus i Glyptolaemus. Piaskowiec ten należy 
do górnego poziomu tej formacyi (odpowiada poziomowi z Calceola 
sandalina w facies głębinowej). 
Jeszcze dalej na zachód w dolinie Strypy widać w dole 
już PIE potężne warstwy ciemnoczerwonych i zielonych iłów, 
przekładanych piaskoweami, w których się znajdują w dole liczne 
szczątki Pteraspis (Buezaez), w górze zaś płytowe, czerwone i zie- 
lone piaskowce (trembowelskie) w których górnej części znalazł 
Łomnieki szczątki Coccosteus (Złotniki). 

Z tabelarycznegozestawienia kopalnej fauny podolskich warstw 
paleozoicznych wynika, iz najwięcej gatunków wspólnych utwory 
te posiadają z sylurem wyspy Gotland (95 gat.) i Anglii (98 gat.). 
Znaczny procent stanowią formy bądź nowe, bądź niedawno z po- 
dolskiego syluru przez Wieniukowa opisane. Natomiast bardzo cie- 
kawą jest znaczna domieszka gatunków czeskich (trzydzieści kilka), 
ale wyłącznie w najwyższych warstwach dewońskich, nie schodzą- 
cych poniżej górnych warstw Beyrichiowych, co świadczy o braku 
łączności z zagłębiem Czeskiem przez cały okres sylurski, podczas 
którego natomiast morze Podolskie pozostawało w bezpośrednim 
związku z sylurskiem morzem Skandynawskiem i Angielskiem. 
Dopiero z początkiem dewonu następuje transgressya, wskutek 
której znaczna liczba gatunków czeskich, mających w Czechach 
dość znaczne granice poziomowe, przechodzi do Podola jedynie 
w dolnym dewonie, a na odwrót pospolite na całym obszarze pół- 
noenego syluru gatunki, sięgające od piętra Wenloek po dewon 
jak np. Rhynchonella Wilssoni, przechodzą do Czech również tylko 
w dewońskim okresie. 
Na podstawie szezegółowej rewizyi bogatego matervału pa- 
leontologieznego, jaki miałem do rozporządzenia. doszedłem do 
przekonania, iż paleozoiezne warstwy podolskie możemy podzielić 
na 10 poziomów, odpowiadających w zupełności poziomom tej for- 
macyi, znanym z innych okolie Europy północnej, zwłaszcza zaś 
Anglii i Skandynawii. 
1) Poziom najniższy tworzą zielone arkozy bez skamielin nad 
dolnym Dniestrem powyżej Jampola aż po ujście Kalusika. 
) Poziom drugi, również pozbawiony skamielin: fioletowe iło- 
łupki z fosforytami, rozwinięte na Podolu rosyjskiem w stropie ar- 
kozy aż po Śtudzienicę, do miejsca, w którem łożysko Dniestru 
załamuje się pod prostym niemal kątem ku zachodowi. 
. . 9) Poziom trzeci stanowią wapienie i łupki oliwkowoszarej lub 
zielonkawej barwy, niekiedy półkrystaliczne z powodu przesiąknię- 
cia fosforanem wapniowym (Ladawa, Studzieniea, Kitajgród). War- 
stwy te, sięgające na zachód do Filipkowiec i Borszczowa, nad 
