PALEOZOICZNE WARSTWY PODOLA 155 
Gatunek zbliżony do O. canaliculata, różni się od tegoż prze- 
ważnie znacznie większą długością zamka. 
wód półkolisty, szerszy niż długi, linia zamkowa długa, 
odpowiada największej szerokości skorupy. Skorupa Eque dia po- 
siada słabą zatokę środkową; skorupa brzuszna jest jak u O. ele- 
gantula łódeczkowato w środkowej swej części Tt ek Dziób 
miernie wielki, malo zakrzywiony, nie zakrywa pola zamkowego. 
zbudowanego podobnie jak u O. canaliculata. Skorupa gesto pokryta 
promienistemi prążkami. Długość okazu = 8 5 mm, szerokosé 10 mm, 
grubość 5 mm. 
Jody okaz z Filipkowiec, znaleziony przez prof. Łomniekiego, 
w zbiorze Muzeum Dzieduszyckich. (Poziom 10). 
158. Orthis (Bilobites) biloba Linn. 
Anomia biloba Linnć, Systema naturae, wyd. 12, t. 1, str. 1154. 
SACZ cardiospermiformis Hisinger, Acta R. Soc. Holmiensis 1826, 
ig. 
Delty cardiosper rmiformis Dalmann, (ranią: och deskrifning af de 
i Sverige funne Terebratuliter, str. 124, 
Spirifer sinuatus Sowerby, Silurian system, str. "630, tb. 13, fg. 10. 
Orthis biloba Davidson, l. c. str. 206, tb. 26, fg. 10—15. 
Orthis biloba Mac Coy, l. c. str. 213. 
Orthis (Bilobites) biloba Römer. Lethaea palaeozoica, tb. 12. fg. 12. 
Bilobites biloba Wieniukow, l. c. str. 102. tb. 1, fg. 5. 
Znaleziona przez Wieniukowa w Studzieniey i Kitajgrodzie, 
cechuje piętro Wenlock shales Anglii i wapień Gotlandzki. Jeżeli 
jednak wymieniona przez Wieniukowa w synonimice Orthis ao 
Barrande'a (l. c. tb. 91, fg. X) jest istotnie tym samym gatunkiem 
to forma ta trwa do dolnego dewonu i za przewodnią akamielinę 
poziomu paleontologicznego służyć nie może. 
wa okazy znalazł Prof. Łomnicki w Dźwinogrodzie (Mu- 
zeum Dzieduszyckich). (Poziom 3). 
159. Orthis (Piatystrophia) podolica n. sp. (Tabl. VI, fig. 13). 
Terebratula lynx Eichwald, Naturhistorische Skizze von Lithauen, Volhy- 
u dolien, str. 
Orthis (Platystrophia) biforata. Rómer, Lethaea palaeozoica, tb. 12, fg. 13. 
W ,Borszezowskieh^ warstwach Podola znajduje się z rzadka 
ciekawa forma brachiopoda, bardzo trudna do odróżnienia od dolno- 
sylurskiego gatunku Platystrophia lynx (PI. biforata Sehlth. 
Przy blizszem porównaniu tej formy górnosylurskiej z  dolno- 
sylurskim gatunkiem Estonii, uwidoczniają się jednakże, nieznaczne 
wprawdzie, lecz stałe różnice w wymiarach i kształcie zatoki środ- 
owej. 
Skorupa poprzecznie wydłużona, o długim, prostym brzegu 
zamkowym, odpowiadającym największej szerokości skorupy. Obie 
