30 © WIKTOR KUZNIAR 
Równocześnie i kolor zmienia się z ciemno szarego na brunatno 
szary lub czerwonawy. 
Mniej więcej od wapieni pod Furkaską i Turkiem na Z spo- 
tykamy w coraz większem oddaleniu te same utwory. które leżą 
w odpowiedniem oddaleniu na W tak, że na W 1 Pd od Zuberca 
mamy znowu tu i owdzie konglomeraty a na nich wapienie i wie- 
kiem i wyglądem nie wiele różne od leżących pod Capkami, Jaszezu- 
rówka i t. 
= Miąższość całego kompleksu wapieni i konglomeratów jest 
różna. Największa na wschodzie, gdzie konglomeraty dochodzą do 
jakieh 150 m., spada u wapieni w pasie między Bystrem a doliną 
Kościeliską do kilkunastu, nieraz nawet do 5 m. i niżej. W ogóle 
zaś miąższość wapieni w stośińku do kon EE jest bardzo mala. 
Bieg jednyeh i drugieh nie wiele odchyla sig od kierunku 
W—Z. Tylko partye: najbardziej wschodnia i najbardziej zachodnia 
stanowią wyjątek. Wschodnia tworzy lekki łuk, którego zachodnia 
część ma bieg około 10% ku Pd-Z, wschodnia zaś około 10% ku 
Pd-W. Zachodnia partya wapieni ma bieg dość nc Po- 
dobnie jak z przebiegiem, ma sig rzecz z upadem: glównie zwró- 
cony ku Pn. odchyla sig jednak w partyach wschodniej i zacho- 
dniej cokolwiek ku W. lub Z. Wszędzie jest on silny i wszędzie 
pędy i się w pewien stały sposób. Ławiee eocenu są mianowi- 
cie u góry zawsze mniej nachylone niż u dołu. Na kilkadziesiąt 
odnośnych obserwacyj da nachylenie u góry: minimum 270, 
max. 350, u dołu min. 400, „BO. W największej ilości przy- 
padków wynosiło verde Meg. u RÓŻY około 309, u dołu około 459; 
były jednak i miejsca, gdzie nachylenia nie było, albo gdzie wy- 
nosiło 70 kilka stopni. Nie zdołałem stwierdzić żadnego nachylenia 
w ipia, wschodniej i południowej części konglomeratów wscho- 
nich, gdzie w profilu potoku Bielskiego (na Pd od Zdżaru) rozpo- 
czynają się one około punktu 798 m zupełnie poziomo leżącemi 
lawicami, zdaje sie, na tak samo lezaeyeh lawieaeh tryasu. Od tego 
miejsea na Pn nachylenie stale wzrasta tak, Ze na samej Pn. w miej- 
scu, gdzie lawice konglomeratów leżą naprzemian z piaskowcem, 
wynosi ono 40 kilka stopni. Nachylenia, znacznie przechodzące war- 
tość najczęstszą, znalazłem w partyach zachodnich Tatr, zwłaszcza | 
pod Tur pns gdzie u wylotu dolinki „Za piecem* stoją warstwy 
do poziom u pod kątami: u góry 38% u dołu 70% a kilka kroków — 
dalej leżący fisz zapada ku Pn pod kątem 230! Nietylko w ogól- ` 
nym przebiegu trafiają się takie strome upady, ale nawet pewne 
partye wśród warstw zresztą „normalny“ upad mających są — zdaje — 
się — zdyslokowane (np. 1-szy i 2-gi źlebek za dol. Małej Łąki | 
na Z.). 
ulegać musiały te skały, szczególnie w pewnych partyach. Ta 
Istnieje bowiem wiele powodów do przyjęcia dyslokacyj, jaa 
