EOCEN TATRZANSKI LE! 
„roślin szpilkowych, jeden dąb o liściach do Ies aquifolium L. 
„podobnych, nadto kilka gatunków gorzej paska ya , zapewne 
„z rodzin Myricaceae i Salicineae. W tychże warstwach znajdują się 
„cienkie pokłady węgla, obok łupków, zawierających skamieliny 
„morskie, godne bliższego zbadania* 1), 
ienkie warstewki węgla znajdują się i we fliszu ponad wa- 
pieniami. Węgiel ma barwę brunatną, jest ziemisty i łatwo rozcie- 
ralny, rośliny, z których się składa są zaś do niepoznania znie- 
kształcone. Najlepsze resztki roślin, jakie wogóle z fliszu widzia- 
łem, pochodzą z pod Capków, gdzie w materyale, wydobytym przy 
robotach wodociągowych, znalazłem kilkanaście okazów, z którye 
zaledwie jeden okazuje niejakie podobieństwo do skrzypu, reszta 
zaś przedstawia odcinki kawałeczków łodyg i jest zupełnie nie- 
oznaczalną. 
trudne do oznaczenia, gdy można je ze skały wypreparować i do 
przeszlifowania zoryentować przynajmniej w ogólnych zarysach. 
Tego jednak nie można było wykonać z powodu zwięzłości skały; 
toteż 50 kilka szlifów, w jakich badalem te organizmy, wykonane 
zostały zupełnie bez oryentaeyi ze względu na przedmiot i natural- 
nie nie dają należytego wyobrażenia o jego kształcie zewnętrznym. 
Największy okaz, jaki widziałem w szlifie, miał około 5 mm. śre- 
dniey; zresztą są to drobniutkie grudki o średnicy 1—2 mm. Czę- 
ste są także gałązki, grube około 0:4 mm., długie na kilka mm. 
W przecięciu, prostopadłem do osi wzrostu, są zupełnie okrągłe, ko- 
liste. Na świeżych odłamach skalnych można jednak widzieć i większe 
grudki, mające do 1:5 em. w średnicy. 
rzy oznaczaniu korzystałem z bogatych w tym kierunku 
zbiorów Zakł. geol. Uniw. Jag. opracowanych przez p. J. Grzy- 
bowskiego (w pracach, cytowanych niżej przy szczegółowym opisie 
form, i z niepublikowanych nigdzie wyników, do jakich doszedł 
kol. J. Smoleński. gdy przed 4-ma laty zajmował sie litotamniami 
mioceńskiemi z Niechobrza i innych miejscowości. 
Przestudyowawszy dostępną mi literaturę i odnośne szlify, 
doszedłem do wniosku, że rola litotamniów dla stratygrafii może 
być przy dzisiejszym stanie ich znajomości tylko bardzo ograni- 
ezoną. Wszyscy autorowie stwierdzają niemal zgodnie, że odróżnia- 
nie gatunków od siebie jest dowolnem w za wielkich granicach, a to 
z tego powodu, że jedyna cecha gatunków: wymiar organów roz- 
rodczych albo miejse po nich pozostałych jest — jak na swą rolę 
zanadto zmienną. Wprawdzie istnieje jeszcze druga — w naszym 
tak, że sam o tych warstwach nie powiedzieć nie umiem. i 
Spraw. Kom. fizyogr. T. XLII. Część III. j 7 
1) Niestety pomimo usilnych poszukiwań nie odnalazłem dotąd owego iniejsca, 
e 
