EOCEN TATRZANSKI 31 
z rzedu uprawiany sposób dal jednak nadspodziewanie maly re- 
zultat: skała okazała sig niezwykle wytrzymałą na tego rodzaju 
działania. Ostatecznie dokonałem wszystkich oznaczeń nummulitów 
na naturalnych przekrojach, na okazach wykutych lub zupełnie 
wywietrzałych, a tylko tu i owdzie musiałem się posłużyć także 
i szlifem. 
Nie wszystkie wielkie otwornice mają jednak tę dogodną wła- 
sność pękania w poprzek, co nummulity. Przedewszystkiem nie «d- 
znaczają się tym przymiotem orbitoidy, które — małe czy duże — 
pękają raczej we wszystkich innych kierunkach niż w tej plaszezy- 
Źnie. Gdy zaś wietrzeją ze skałą, to nie wypadają z niej, jak nie- 
które średnie nummulity (np. N. Lucasana), ale rozsypuja się razem 
z nią. Tu zatem pozostała mi jedyna droga: wykuwanie form z twar- 
dej skały. Było to oczywiście jedną z najmniej przyjemnych prae, 
dlatego też dla każego gatunku mam najwyżej po kilka okazów i to 
niezupełnie dobrze zachowanych. 
znaczanie niższych otwornie odbywało się w szlifach, dla- 
tego nie warto było kusić się o oznaczenia gatunkowe. W dostępnej 
Operculina ammonea Leymerie. 
Operc, ammonea Hantken, Clavulina Szabói p. 80, tab. XII, fig. 1, 2. 
» $ Oppenheim, Priabonaschichten p. 35. 
Średnica 3 mm. Ilości skrętów nie widać. Ostatni jest na 
