52 WIKTOR KUŹNIAR 
nie wszystkie mają jednakie znaczenie dla stratygrafii. Obok bo- 
wiem takich. które trwające krótko, charakteryzują doskonale wzglę- 
dny wiek osadów, spotykamy i formy tak zw. długowieczne, które 
daleko mniej mówią niż poprzednie, a do których przedewszystkiem 
należą litotamnia, niższe otwornice i orbitoidy. Na podstawie naj- 
ważniejszych wyników badań nad analogieznymisutworami w wielu 
krajach, przedewszystkiem w Anglii, Francyi pn. i pd., w Pirene- 
jach, w Szwajcaryi, we Włoszech, na Węgrzech itd. itd., można co 
do Tatr wypowiedzieć pewnik, że omawiane utwory (wapienie i kon- 
glomeraty) są osadami (brzeżnymi lub głębszymi) morza, które 
trwało od najdolniejszego piętra średniego eocenu aż do dolnego 
oligocenu. Zdanie to opiera się przedewszystkiem na fakcie wystę- 
powania form, które, jak N. laevigata i budensis, żyją dość krótko, 
a we wszystkich dotąd znanych punktach mają pozycyę straty- 
graficzną dość stałą, charakteryzujące tylko najdolniejszy średni 
eocen— N. laevigata — i tylko granicę eocenu-oligocenu — N. bu- 
densis. Wszystkie zaś inne formy, jakkolwiek żyją nieco dłużej, 
znane są tylko ze średniego lub górnego eocenu, a niektóre do- 
chodzą także do dolnego oligocenu. 
parlszy się na fundamentalnych pracach: d Archiac'a i Hai- 
men, de la Harpea, Oppenheima, Prevera, Uhliga i Grzybow- 
skiego, możemy dać następującą, szczegółowszą analizę stosunków 
w Tatrach. 
Na samym W mamy konglomeraty, które z przerwami cią- 
gną się aż po Rusinową polanę. W najgórniejszych warstwach, na- 
przemianległych z fliszem. znajdują się bardzo rzadkie nummulity, 
między temi N. lucasana. Tensam gatunek znajdujemy znowu od 
Kopieńca aż cokolwiek poza dol. Kościeliską i— po dużej przerwie — 
jeszcze raz na samym Z, od górnego biegu potoku Mihulee aż do 
owej grani „Zadnie Koszarzyska*. Na tej przestrzeni występuje on 
w niektórych miejscach nadzwyczajnie obficie. w innych rzadziej, 
ale jest w pewnym poziomie niemal zawsze obecnym. Według za- 
patrywań dzisiejszych występuje on w kilku poziomach, ale zawsze 
wewnątrz eocenu średniego, nie wchodząc nigdy do dolnego ani do 
górnego. Nawet gdyby stwierdzone odmiany miały się okazać ga- 
tunkami, to rzecz nie zmieniłaby się w niczem. 
Poczynając od Białki, mamy na Z od niej wapienie z for- 
mami: N. laevigata, Puschi, lucasana i perforata, z których dwie 
pierwsze są najczęstsze, ilość zaś następnych maleje w porządku 
wymienionym. Według zgodnego świadectwa autorów występuje 
N. laevigata zawsze u spodu średnio - eoceńskich utworów (Paryż, ` 
Bruksela, Mte Gargano, Las Bakoński itd.) i to miejscami tak stale, 
że służy jako doskonała skamielina przewodnia najdolniejszego po- 
ziomu średniego eocenu (zwłaszcza jeśli zastępuje N. Lamarcki), 
np. nr. 2 skali la Harpe'a, poziom IIa Oppenheima itd. Towarzy- | 
