EOCEN TATRZANSKI 53 
szy mu jakis nummulit, najprawdopodobniej N. Lamarcki, jednakze 
zawsze w takiem zachowaniu, że z pewnością oznaczyć się dotąd 
nie dal. W ich towarzystwie występują (b. rzadko) nummulity: 
Puschi, a jeszcze o wiele rzadziej perforata i lucasana, co zupełnie 
jest zgodnem z obserwacyami skądinąd: i tam są to formy cokol- 
wiek młodsze, dlatego masowo występują dopiero wyżej, u nas zaś 
bardziej na Z. Na Pn od Kopy Sołtysiej Przedniej są na tych wa- 
pieniach jeszcze młodsze, należące już może du górnego eocenu, 
a nawet zdarzają się formy nader podobne do N. Boucheri 
niej więcej na Pn od Małego Kopieńca staje się rzadkim. 
N. laevigata; N. Puschi częstszy — tu jest maximum jego rozwoju— 
i częstsze są N. perforata i lucasana. Odtąd para ta: perforata - lu- 
casana, towarzyszy sobie stale i zawsze w tym samym stosunku 
ilościowym: zawsze jest o wiele więcej indywiduów gat. lucasana 
niż perforata, Ku Bystremu pokazują się pierwsze, nader rzadkie 
Assiliny: exponens i mamillata i N. Guettardi. W łomie pod Cap- 
kami, zatem o jakiś 1 km. dalej na Z, NA ERA stosunkowo 
rzadko N. laevigata i N. Puschi, natomiast dużo assilin (zwłaszcza 
exponens) dużo indywiduów N. perforata 1 lucasana i N. Guettardi. 
Ponadto jakieś nummulity z grupy striati, których bliżej nie ozna- 
czyłem (N. striata? i inne). Odtąd na Z aż do dol. Kościeliskiej 
zmienia się już tylko stosunek ilościowy tych form do siebie. Są 
partye wapieni. gdzie nummulitów jest wogóle bardzo mało, nato- 
miast dużo np. przegrzebków (dol. do Dziury) lub dużo brachiopo- 
dów (Hruby Regiel). Mniej więcej pod Łysankami pojawiają sie 
także N. complanata, sub-Beaumonti,. Rzehaki — wszystko formy, 
charakteryzujące już najgórniejszy średni lub górny eocen. Prze- 
krój z Kościeliskiej okazuje wyraźnie — na podstawie paleontolo- 
gicznej — że mamy do czynienia ze średnim eocenem (Ass. expo- 
nens, mamillata, N. lucasana, perforata), z całym górnym eocenem 
CN. Guettardi, sub- Beaumonti, Rzehakt, complanata, budensis), a nawet 
może już z najdolniejszym oligocenem (N. Boucheri?). nummu-- 
litów bowiem ten ostatni nigdy dotąd nie został stwierdzony w kom- 
pleksach starszych od dolnego oligocenu, jeśli zatem forma, ozna- 
czona jako N, Boucheri? okazałaby się istotnie tym gatunkiem, to 
przemawiałoby to bezwarunkowo za istnieniem już tego poziomu, 
gdy inne (complanata, budensis itd.) znane są także z najgórniej- 
szego eocenu, przemawiałyby więc za oligocenem tylko warunkowo. 
j otąd okaz, jaki 
tu znalazłem, nie mówilby nic, to trzeba podnieść ciekawy fakt, że 
odtąd na Z ginie na stosunkowo małej przestrzeni około 1 km. 
o 
go“ potoku. płynącego na Pn. od Kopki Pośredniej (1308), jes 
już niewątpliwym górnym eocenem a miejscami może nawet dol- 
n 
