54 WIKTOR KUZNIAR 
mi i orbitoidami, w których panują N. Tchihatchefi (występujący 
w skale czasem tak często — np. jakieś 0' km. na Z od polany 
nie wszystkie formy w tym samym czasie: wielkie, jak O. papy- 
racea, tenuicostata, applanata itd. raczej w najgórniejszym eocenie, 
małe zaś: stellata, aspera itd. raczej w dolnym oligocenie. Litota- 
mniów i reszty otwornie jeszcze mniej można użyć do subtelniej- 
szego oznaczania wieku. 
Wapienie te leżą tu na warstwach z flora paleogeńską, po- 
przegradzanych jeszcze między sobą warstewkami ceritiowemi (na- 
zwijmy je tak od owych drobnych, morskich, najbardziej do Ce- 
rithiów podobnych ślimaków). Mamy zatem analogię aż do szeze- 
gółów idącą między Furkaską a wielu punktami obcymi (np. w trze- 
ciorzędzie weneckim, apenińskim, karpackim [Wola Łużańska itd.]), 
mianowicie mamy transgresye kompleksu Priaboniano nad dolnym 
eocenem. 
Zebrawszy razem dotychczasowe wyniki, możemy utworzyć 
sobie następujący obraz: 
Na od linii Białki leżące konglomeraty mają swoje prze- 
dłużenie w tych samych utworach z Rusinowej polany, które u sa- 
mej góry są średnim eocenem. Idąc na Z od Białki spotykamy 
wapienie coraz młodsze, aż wreszcie pod Furkaską górny eocen ` 
i może dolny oligocen. Odtąd na Z powtarza się kolejno tosamo 
(z małemi odmianami) co było na wschodzie. 
chematycznie ilustruje to ryc. 
Oznaczenie wieku omawianych skał tatrzańskich jest przede- 
wszystkiem ważne dla kwestyi wieku nadległego fliszu. Konglo- 
meraty na W, potężnie grube, zawierające w swych najgórniej- 
szych partyach gatunek N. lucasana, są zatem przynajmniej w tych 
warstwach średnim eocenem. 
Flisz („piaskowiec magórski*), który jest z nimi naprzemian- 
ległym, musi oczywiście być tego samego wieku. Odtąd aż po Tu- 
rek. tj. aż po owe miejsce, gdzie pod wapieniem górno - eoceńsko- 
oligoceńskim leżą słodko- czy słonawo-wodne warstwy paleogenu, 
zmienia się wiek wapieni i konglomeratów a zatem i wiek fliszu `: 
byłby coraz młodszy. Wiek fliszu ku dołowi daje się jednakże ` 
