PRZYCZYNEK DO WARSTW INOCERAMOWYCH 61 
skorupy wyglądają one jak płaskie, ta$mowate nabrzmienia. spo- 
wodowane obecnością szerokich a płytkich zagłębień. Nie licząc 
owych wałkowatych zgrubień, wydaje się powierzchnia skorupy 
zupełnie gładką; na brzegu jej są listkowate linie przyrostowe. 
Grubość skorupy u brzegu zamkowego, gdzie jest największa, 
wynosi 2 mm., w miejscach innych z ala od brzegów zaledwo 0:7 m 
Przynależność mego okazu do gatunku In. Cripsi Mant. jest 
ze wszech miar prawdo odobną. Brak zagłębień więzadłowych na 
zamku i przykrycie części skorupy s skałą sprawiają. że przecież 
pewne zastrzeżenie uczynić jeszcze należy. Jeżelibym chciał jeszcze 
orzec o przynależności do jednej z odmian wyróżnianych, byłbym 
skłonny zaliczyć okaz nasz do var. typica, a więc do rye. 2. na 
tabl. XIV w monografii Zittla 1). 
Inoceramus sp. ign. (Fig. 2). 
Z Chmielnika „EE tylko część bardzo wielkiej skorupy. 
20 em. długa. a prawie 11 cm. szeroka. Skorupa zupełnie płaska 
1 cienka, gdyż ma olac 12 mm. grubości, ku środkowi grubość 
nie wiele jest większa, gdyż dochodzi 2 mm. Na skorupie brak 
żeber, a są tylko gęste, współśrodkowe, cienkie prążki, które biegną 
w oddaleniu 1 — 2 mm. od siebie; czasem są one bliżej siebie, 
a wtedy oddalenie nie a nawet 1 mm. Na rycinie są widoczne 
te prazki, es slabe linie 
racyę bytu. Maja tu należeć inoceramy que A plaskie, ste 
kruche, częste w Karpatach. Oryginalny okaz Zugmayera pocho- 
dził z flyszu w Leopoldsber Wiedniem, a drugi, oznaczony 
d Zittel: Die Bivalven der Gosaugebilde in den nordóstlichen Alpen. 
Denksehr, d, Wiener Akademie, tom 25. r. 1866. 
2) W, Petraschek 1. c. str. 166. 
