62 DR, WILHELM FRIEDBERG 
Poniewaz te wielkie okazy nie byly ani opisane, ani naryso- 
oznaezenie jego nie jest ROR um, chee tylko zaznaczyć możliwość 
„przynależności do tego gatun 
rugim gatunkiem, do każ mój okaz mógłby należeć, 
jest In. Salisburgensis Fugg. i Kastn., mam jednakowoż” na myśli 
tylko największe okazy tego gatunku; jeden z nich przedstawiają 
ci autorowie na tabl. I !). Je kkolmek por ównywanie z tablica nie 
bardzo sprzeciwia się na ogół temu przypuszczeniu, gdyż ten ga- 
tunek ma także liczne współśrodkowe prążki, to przecież wystę- 
puje tu jedna wybitna cecha różniąca, mianowicie obecność wyra- 
źnych wśpółśrodkowych żeber. Wedle tych autorów ma wynosić 
głębokość rowków pomiędzy żebrami 0:25—2 mm. Jednakowoż na 
wielkich, a płaskich okazach mają się te żebra oddalać i stawać 
słabszemi, a nawet mogą u brzegu zanikać. W tych krańcowych 
niejako przypadkach możliwą jest przynależność mego okazu do 
In. Salisburgensis. Pozostaje wszakze jeszeze i w tym ape 
pewna różnica. Inoc. Salisburgensis jest mianowicie inoceramem 
ym, a mój ułamek odpowiada inoceramowi prawie ge 
płaskiej: 
Orbitoides s. str. sp. ign. (Fig. 1). 
Jedyny okaz orbitoida pochodzi z Chmielnika. Skorupka jego 
jest spłaszczona, soczewkowata i mierz J mm. w OE nie jest 
ue oniewaz mialem tylko jeden okaz, przeto oznaczenie nie jest 
pewne, gdyz mozna bylo wykonaé jeden tylko szlif poziomy *). 
Przekrój przeszedł mniej więcej przez płaszezyznę środkową (ekwa- 
toryalną), nie zupełnie. jednak dokładnie przez komorę embr yonal- 
ną, która też dla tego jest mało wyraźną; zdaje się, że tworzy JĄ 
kilka drobnych komórek. W płaszczyźnie środkowej widoczne 88 
1) E. Fugger i pa Kastner: Naturwissenschaftliche Studien u. Beobachtunge 
_ aus u. über Salzburg. S Ke 1885. 
2) Sehlif otbiłośda i fotografię je o wykonano w instytucie geologicznym 
lwowskiego Uniwersytetu dzięki uprzejmej łaskawości prof. Dra R. Zuber 
