PRZYCZYNEK DO WARSTW INOCERAMOWYCH 63 
bardzo liczne komórki kwadratowe, ułożone w rzędy nieco 
łukowate. Płaszczyzna pośrodkowa nie jest zupełnie płaską, lecz 
słabo wklęsłą; ponieważ przekrój nie wypadł zupełnie ściśle po- 
środkowo, jak to już zaznaczono, przeto niektóre komórki mają na 
rycinie nieregularny zarys. 
Przeglądając opisy i ryciny odnoszące się do kredowych or- 
bitoidów w pracach Schlumbergera 1), przekonałem się, że jeszcze 
najlepiej odpowiadałby memu okazowi Orbitoides Tissoti Schlumb. 
ze względu na powierzchnię i skorupkę słabo wypukłą. Opisał go 
Schlumberger ze skały senońskiej(?) z Oued i Arab w Konstan- 
tynie (Algier), gdzie jest bardzo częsty. 
Orbitoides mamillata. o powierzchni nieco podobnej, jest sil- 
niej wypukły, różni się też tem, że komory w przekroju pośrod- 
kowym są promienisto ułożone. 
Jakkolwiek orbitoid ten nie jest gatunkowo oznaczalnym, po- 
nieważ miałem do dyspozycyi jeden tylko okaz, to przecież można 
z zupełną pewnością stwierdzić, że należy on do grupy orbitoidów 
o komorach kwadratowych, czyli Orbitoides s. str., ta zaś grupa 
występuje wedle Schlumbergera jedynie w górnej kredzie. 
Zmaleziony w Chmielniku orbitoid (nie ulega wątpliwości, że 
znalazłyby się 1 inne okazy jeszeze przy starannem przeszukaniu) 
zgadza się wiekowo z inoceramami opisanymi poprzednio. Te trzy 
skamieliny znajdują się w górnej kredzie; Inoceramus Cripsi zaś, 
t.j. gatunek z tych trzech najlepiej oznaczalny, wskazuje na przy- 
należność warstw inoceramowych Kąkolówki do senonu. 
(Opisane okazy złożyłem w zbiorach instytutu geologicznego 
tutejszego Uniwersytetu). 
We Lwowie w kwietniu 1907. 
1) Ch. Schlumberger: Première note sur les orbitoides, Bulletin de la societé 
géologique de France. ser. 1901 str. 459—467. 
5 i Deuxiéme note sur les orbitoides 1. c. r. 1902 st. 255—261. 
