66 WIKTOR KUZNIAR 
jach jako kropki lub krótkie kreseezki. Bardzo rzadko rozsiane sa 
drobniuchne łuseczki miki i ziarnka piasku. Ku dołowi 
stają się te, wapienie miejscami mocno krzemieniste i wtedy partye 
takie tworzą albo płaskie soczewki albo warstewki, dające się śle- 
dzić na kilkunastu metrach. Skała taka rozpada się na drobne wie- 
lościanki, u których zwykle jeden wymiar przeważa. Najczęściej 
powstają graniastosłupy albo kliniki. Czasami mają takie warstewki 
oprócz swych plamek jeszcze jaśniejsze i ciemniejsze prążki, równo- 
ległe do puer ni warstw 
i ale jak poprzednie, tylko z plamkami mniejszemi 
od wielkich w nrze 5, a bez obecności owych malutkich, ze sto- 
sunkowo at pues zawartością miki i ilu, który po wytrawieniu 
szlifa kwasem solnym występuje w postaci drobnych równomiernie 
pośród innych składników rozsianych kłaczków. Brak warstewek 
i soczewek krzemionkowych. Wietrzeją na powierzchni szaro z od- 
cieniem żóltawym. Ten żółtawy odcień u tych i poprzednio wymie- 
nionych wapieni powstaje wtedy, gdy z jakiegobądź powodu nie 
wszystkie produkty wietrzenia zostały przez wodę usunięte. Gdy 
one zostają na miejscu (np. w starym lesie przytrzymane korze- 
niami drzew), to tworzy się szczególnie z wapieni nr. 6 po szeregu 
przemian żółta glina. Jej warstwa może dochodzić do 1 m grubości 
i wtedy glina bywa u dołu „czystą, plastyczną. 
Ciekawie wyg glądają różne stadya tej diagenezy bardzo zbitego, 
twardego wapienia ilastego w glinę a najlepiej obserwować je można 
na bryłach wielkości pięści. Po rozbiciu widzi się zazwyczaj Śro- 
dek jeszcze świeży, a dokoła niego kilka (3—5) warstewek na ze- 
wnątrz coraz cieńszy ch. Naj bardziej wewnętrzna otaczająca środek 
świeży, ma mniej więcej D mm szerokości i kolor cokolwiek bru- 
natnawy, następna ma około 1mm szerokości i jest popielato-żółtawa, 
przezco dziwnie odbija od innych, następna ma kolor brunatno-zóltawy 
i znowu około 1 mm szerokości, a jest już cokolwiek miększa, 4-ta 
i 5-ta różnią się już właściwie t lko twardością i zawartością wę- 
glanu wapniowego, gdyż czwarta jeszcze lekko burzy się z kwasem, 
a piąta już wcale nie. Piąta jest już właściwie gliną, ale odrózniam 
ja dlatego, ze materyal jej jest jeszeze dość spoistym, po wyschnię- 
ciu bowiem zaledwie daje się paznokciem zarysować, a glina nawet 
po i zycia jest zupełnie rozcieralną. 
tej warstewki na zewnątrz sterczą jeszcze owe fukoidy, bo 
są cokolwiek odporniejsze. Tu widać też najlepiej ich kształt: grub- - 
sze i cieńsze gałązeczki, zupełnie okrągłe, rozwidlające się tak, jak 
nasze widłaki. Na szlifie ze świeżej skały widać pod mikroskopem 
w miejscu fukoidu tylko mnóstwo drobniuchnych kreseczek, krót- 
kich, prostych albo krzywych, leżących w ciemniejszej smudze. 
1) Wapienie ilasto piaszczyste (u Uhliga margle wapniste) ze 
znaczną zawartością węglanu wapniowego, ale także i dużą ilu i bar- - 
o 
