WARSTWY GRANICZNE LIASU-JURY 67 
dzo drobnego piasku. Miki stosunowo jeszcze więcej niż w poprze- 
dnich. Gdy w powierzchownych partyach woda wyługuje węglan 
wapniowy, powstają łupki ilastopiaszczyste, oddzielające się w cien- 
kie, w dotyku szorstkie płyty o powierzchni nierównej, mające kilka- 
naście do kilkudziesięciu cm. w średnicy. Płyty te rozsypują się 
w miarę postępu wietrzenia na coraz to drobniejsze, stają się ma- 
łemi, cieniutkiemi łuseczkami, a te rozsypują się ostatecznie w bru- 
dne masy ilastego piasku, nie tworząc wcale gliny. Na powierzchni 
świeżej widać bardzo rzadko ślady fukoidów, na zwietrzałej niema 
ich zupełnie. 1 
Jak te utwory przechodzą w poniżej legle, tego dokładnie nie 
wiem. Warstwy nr. 8 i dalsze znajdują się bowiem w miejscach, 
które szczegółowo oglądałem, zawsze na spodzie tam, gdzie zbocza 
ze stromych przechodzą do spadków słabych. Miejsca te są zawsze 
zasypane gruzem utworów eoceńskich, które zapadając pod kątem 
40 kilku stopni ku Pn. sięgają wysoko w górę, bo aż ponad utwory 
nr. 5. Gruz ten tworzy piargi największe właśnie w tych miejscach, 
gdzie przypada przedłużenie teoretyczne warstw nr. 8 it.d. zaś 
gdzie źleby wcięły się głębiej w skały, kończą się one na tejsamej 
wysokości eo warstwy nr. 7, albo nieco wyżej i tam właśnie powstają 
małe delty zokruchów najprzeróżniejszych skał, zasłaniając wspom- 
niane warstwy tem dokładniej. 
ozostała zatem jedyna droga, mianowicie sztuczne odsłanianie 
zboczy najbardziej stromych. Wybrałem ją, bo nie było innej, jedna- 
kowoż najprzyjemniejszą i najpozyteezniejsza nie jest. Kilka dołów, 
wykopanych w odległościach kilkometrowych od siebie, dało mi 
poznać jeszcze 3 typy skał, nie mogę jednakowoż twierdzić, czy to 
jest wszystko, co się tam znajduje, i nie wiem bliżej, jak one w sie- 
bie przechodzą. Nie wiem także, jak wyglądają skały świeże, bo 
wydobyte nawet wielkie bryły były — zdaje mi się — dość zwie- 
trzałe. Skałami temi są: 
8) Drobnoziarnisty, moenoilasty piaskowiec z maleńką ilością 
węglanu wapniowego i może jeszcze mniejszą węglanu magnezo- 
wego (burzy się bardzo słabo w zimnym, moeno w gorącym kwasie 
solnym). Kolor jego jest nadzwyczaj charakterystyczny: cala po- 
wierzchnia zasiana jest plamkami nieregularnemi brudno-eytrynowo- 
Zóltemi, sino-fioletowemi i ciemno-sinemi. Widok większej powierzchni 
jest nie miły, a przypomina do złudzenia ,maculae atrae* medy- 
cyny sądowej. Pierwsze dwa rodzaje plamek nie maja. żadnych 
ostrych brzegów, tylko zlewają się ze sobą nieregularnie, trzeci 
rodzaj występuje zazwyczaj tylko w polach jasno-sino-fioletowych 
i odrzyna się po brzegach dość ostro, zwłaszcza tam, gdzie leży 
blizko pól żółtych; są to przytem plamki znacznie mniejsze. Pod 
wpływem kwasu solnege blakną plamy jasno-fioletowe i sino-fioletowe; 
pierwsze przechodza nawet ezesto na kolor „zupełnie jasno - gr? 
