68 WIKTOR KUŹNIAR 
Piaskowiee ten jest dość ciężki, zawiera bowiem trochę żelaza. 
azem z nim i w niewielkiej odległości znalazłem skałę, o któ- 
rej jednak nie wiem, czy jest produktem wietrzenia. Jest to lekki 
piaskowiec koloru brunatnego. Pod lupą widać, że jest bardzo poro- 
waty. W kwasie solnym (ani zimnym ani gorącym) nie burzy się, 
w gorącym wydziela jednak mnóstwo żelaza, które po dodaniu 
amoniaku strąca się w takiej ilości, że probówka od razu zapełnia 
się gęstym, galaretowatym osadem brunatnych kłaczków. Czy oprócz 
żelaza są i inne metale, tego nie wiem. Przypomina zupełnie ru- 
dy manganowe i żelazowe naszego krakowskiego tryasu. 
d piaskowca nr. 8) musi istnieć przejście do jakiejś skały, 
bliżej mi nie znanej, z której na powierzchni widać tylko 
9) duże soczewki rogowca. Grubość ich dochodzi do 1 m, ale 
należą do pasu, zaledwie kilka metrów miąższego. Rozpadają się 
odmiennie od poprzednio opisanych (nr. 5), mianowicie na drobne, 
około 1 em we wszystkich wymiarach mające wielościanki. Skala 
jest ciemna. Wreszcie znalazłem jeszcze poniżej tych rogowców 
10) żółto-brunatny piaskowiec dolomityczny, zbity, dość twardy, 
zupełnie odpowiadający wielu naszym tryasowym dolomitom. Burzy 
się dopiero we wrzącym kwasie solnym, jest trochę żelazisty. 
szeregu wymienionych skał jest ostatnią, którą mogłem 
stwierdzić. Najczęściej przykrywają go gruzy eocenu i wszystkich 
innych skał, a — zdaje się — już bezpośrednio na nim leży eocen. 
Opisane skały oglądałem szegółowo tylko na zboczu półno- 
enem Kopy, nie wiem zaś, jak wyglądają gdzieindziej. I na tem 
zboczu ograniezyłem się tylko do części zachodniej, położonej blizko 
Suchej Wody, a rozciągłej na długość jakiego 1 km. Uczyniłem 
to zaś ze względów praktycznych. W tej części, pokrytej starym, 
niepodszytym lasem, łatwiej było doyrzebad sig do warstw ze ska- 
mielinami i łatwiej znaleźć potrzebną ilość skamielin. Przedewszy- 
stkiem zaś chodziło mi o te ostatnie, albowiem tylko wtedy zyski- 
wało się pewny grunt pod nogami w terenie, gdzie plamistych margli 
„jest niepomiernie dużo — a wszystko bez skamielin, i dopiero wtedy 
można było rozpocząć właściwe badania geologiczne. 
szystkie utwory od 1--10 leżą na sobie zgodnie i na swych 
ezołach pn. prawie poziomo, wahając się w granicach kilku stopni 
najróżnorodniejszego upadu i biegu. Ze stosunkowo małych odsło- 
nięć trudno, co prawda, o całości coś absolutnie pewnego powiedzieć, 
jednakowoż sąd powyższy jest najprawdopodobniejszy. Wrażenie, 
jakie się uzyskuje po przepatrzeniu wszystkich odsłonięć, jest to, 
że cała ta serya osadów jest ogromnie potrzaskana. Na mię ich 
iłołupkach widać jako jedyny skutek tylko sposób oddzielania się 
we wydłużone wielościanki („Griffelschiefer*). Zato na wapieniae 
skutki te występują w nadzwyczajny sposób, choć — nie na wszyst- 
kich jednakowo. 
ROEE A RAA 
RE SZWEM NĄ WŁ ZANE E RSE E s 
I aa ŻEM] ES 
E EE 
