70 WIKYOR KUŹNIAR 
i długie, a znajduje się je na powierzchniach kilku decymetrów 
kwadratowych. 
widzieć najlepiej następstwo zmian po sobie: jak grube, krótkie 
szezelin y równoeze$nie z powstawaniem wypełniały się kaleytem, 
który jest przekrystalizowaną pod wpływem ciśnienia skałą, gdyż 
często można widzieć przejście tego mlecznego kalcytu o wyraźnych 
ziarnach przez ziarna coraz mniejsze i coraz , bardziej mętne w skałę 
macierzystą, — jak te szczeliny przecięte zostały cieńszemi, gdzie 
kalcyt jest już zwykle włóknisty, jak te znowu ze swej strony ule- 
gały ciśnieniu takiemu, że włókienka kalcytu są rozmaicie powy- 
ginane, jak w takich partyach potem powstawały owe lustra i łuski 
i jak to wszystko ulegało jeszcze dalszym zmianom mechaniczno- 
Pany 
mam jeszcze: dostatecznego materyału obserwacyjnego, 
dorzeczu każdorazowego związku form y tektonieznej ze zmiana- 
mi petrografieznemi; to jednak jest juz pewnem, ze jedna i tasama 
skala, jedna i tasama warstwa zachowuje sie w tych samyeh wa- 
runkach ciśnienia niejednakowo. Zmaczne partye nie okazujące ani 
śladu poturbowania, sąsiadują z małemi partyj kami, gdzie siły góro- 
twórcze działały szczególnie miażdżąco. Gdzie jakaś partya skalna 
w tej samej warstwie raz już uległa deformacyom, tam ulega im 
już na zawsze, gdy kompleks warstw raz został bardziej zdyzloko- 
wanym niż inne sąsiednie, to ulega on temu samemu losowi już 
w dalszym ciągu. Twardość skały Deg nie rozstrzyga, tylko inne 
własności. 
Grubość omawianych utworów jest na większych przestrzeniach 
zmienną. W przekroju pomyślany m przez Przednią Kopę Sołtysią 
i wylot 1-go jaru na W od przecięcia drogi na Krzyżne ze Suchą 
Wodą, wynosi grubość warstw nr. 4 )+ 10m, 5 )+ 15m, 6) +20, 
1) + Tm, 8) 4 —6m + Im 
Zachowanie skamielin zależne jest oczywiście od zachowania 
się skał, w których się znajdują. Jeszcze najlepiej wyglądają te, 
które leżały w skale prostopadle do kierunku największego ciśnie- 
nia, bo uległ tylko zgnieceniu w płaszczyznach swych skrętów. 
Stopień e zgniecenia jest różnym i zwiększa się w skałach 0 
nr. 4. do tak, że najgrubszym ammonitem w tych — 
jest jeden okaz Phylloceras tatricum, którego średnicy 12 em od- 
powiada grubość lem, gdy u normalnego okazu wynosiłaby 6 em. 
Jest to jednak jedyny genee przypadek, bo przeciętnie 'skamie- 
liny zostały sprasowane od !/, do */,, swej pierwotnej grubości 
a przy krańcowości w drugim kierunku nawet do wymiaru 20 
kilka razy mniejszego. Gdy w skale, której cząsteczki musiały się 
rozsunąć do odległości tak znacznie przewyższającą pierwotną. zna- 
