WARSTWY GRANICZNE LIASU-JURY 18 
do nieznanych mi blizej form; kilka daloby sig napewno przydzielié 
do harpocerów typu amalteowego. Mam takze kilka dobrze zacho- 
wanych odeisków z grupy H Murchisonae, które mogłyby być iden- 
tycznymi z formą, nazwaną przez Neumayra: H. goralicum, ale ni- 
gdzie nieopisaną. Dokładne stwierdzenie tego zostawiam na poźniej. 
Powyższego podziału nie uważam za coś istotnego, ważnego. 
sztuczne, mniej lub wiecej dowolne. etiim tez np. wcale nie 
uwzglednialem podzialu na podrodzaje, dokonanego przez Hauga, 
choć w literaturze francuskiej i niemieckiej jest obowiązującym. 
Sam Haug zmieniał swe poglądy, a inni zmieniali je jeszcze grun- 
towniej. Mógłbym przytoczyć kilka przykładów, jak jeden i ten 
sam gatunek przechodzi kolejno do kilku podrodzajów i jest raz 
punktem wyjścia nowego szeregu form, to znowu formą końcową 
szeregu starszego, albo formą środkową jeszcze innego szeregu. Stan 
ten trwa do dziś; jeśli wogóle posuwa naszą wiedzę naprzód, to 
równocześnie wywołuje zło o wiele większe, bo stwarza zupeł nie 
niepotrzebne zamieszanie w systematyce i rosnącej w nieskończo- 
ność synonimice, a dowodzi tylko jednej rzeczy, mianowicie istotnej 
niemożliwości rozbicia form do siebie naprawdę należących. 
Harpoceras opalinum Reinecke. 
Ammonites opalinus Quenstedt, I. Cephalopoden, str. 115, t. VIII, fig. 10. 
Jura, str. 327, t. 45, fig. 10. 
po Ne Veosk, C. Vigilio str. 71, t. VII, fig. 4—16. 
Leioceras opalinum Steuer, Doggersvudien, str. 19 s 
Harpoceras opalinum Haug, Beiträge str. 689. 
walek jest niewatpliwem H. Achen Drugi jest tak maly i tak 
nedznie zachowany, ze z tego powodu nie mozna go nigdzie z po- 
żądaną pewnością Bee Zdaje mi sie zas, Ze “jest chyba tylko 
H. opalinum, bo ma na zachowanej powierzchni charakterystyczne 
kreski i ślad listewki brzusznej. 
