74 WIKTOR KUZNIAR 
Harpoceras sp., opalinum - primordiale. 
Ryc. 1. 
W zbiorach Bieniasza znalazł sig odcisk wklęsły jednego 
egzemplarza z zachowanym miejscami śladem listewki brzusznej. 
Największa średnica = 5'8 em, najmniejsza 4 em (w tym kierunku 
trochę zgnieciony). Średnicy największej odpowiada wymiar pępka 
17 em i wysokość boczna 2:1 em. Boki skrętów, wszędzie zaokrag- 
lone, nie wykazujące żadnej ostrej krawędzi ku pępkowi, pokryte 
są delikatnemi, sierpowatemi kreseczkami nie rozwidlającemi się. 
Na skrętach mniejszych kreseczki były cokolwiek silniejsze; w miarę 
wzrostu zwierzęcia stają się coraz delikatniejsze i grupują się w bar- 
dzo słabo zaznaczone wiazeezki. Potem znikaja 1 te wiazeczki, a po- 
zostają tylko kreski, rozmieszczone stosunkowo rzadziej (najwyżej 
na 1 mm w miejscu największego odstępu, t. j. w pierwszej trze- 
ciej wysokosci bocznej, od listewki licząc). Zdaje się tuż koło li- 
stewki brzusznej zanikały zupełnie. Wysokość samej listewki brzu- 
sznej przy średnicy 4 cm była równą 1 mm 
f. Ublig, przeglądając zbiory Komisyi, pozostawil przy tym 
okazie kark z napisem: Harpoceras, dem H. opalinum des Unter- 
oolith sehr nahe stehend, vielleicht noch näher dem Harp. pri- 
mordiale Schloth. d. Obern Lias. Do tego oznaczenia nie mogę na 
podstawie Orbignyego, Quenstedta i Oppla nie dodać; wedle ich 
opisu okaz doskonale mieści się w grupie H. opalinum, stojae moze 
na połowie drogi ku H. primordiale.. 
tym samym zbiorze znalazł się jeszcze drugi okaz — od- 
cisk połowy jednego skrętu -— który przy średn. 6:1 cm ma bardzo 
wązki pępek (= 0:9 em). Należy tak samo do grupy H. opalinum. 
Harpoceras opalinoides Ch. Meyer. 
Ryc. 2. 
Harp. opalinoides Vacek, Vigilio str. 73, t. VI, fig. 17—20; t. VII, fig. 1—3. 
Forma ta, wydzielona przez Ch. Meyera w r. 1864 jako samo- 
istny gatunek H. opalinum - H. Murchisonae, jest także i według 
Vaceka pośrednią „między tymi 2 gatunkami, łącząc cechy jednego 
i drugiego w pewien szczególny sposób. Na moich okazach tatrzań- 
skich równomiernego obustronnego przejścia dienten nie moglem 
z powodu braku materyalu dla gatunku H. opalinum. W tym "kie- 
to w drugim kierunku — ku H. Murchisonae — mam dużo i dość. 
dobrze zachowanych przejść i tu widać, że przez szereg drobnych : 
