WARSTWY GRANICZNE LIASU-JURY 19 
trafia największe wychylenie ët oki rzą cii w jego 
ostatniej 3-ciej części. Listewka brzuszna jest u tych okazów 0:3— 
05 mm wysoką, przy średnicy 4 em równa p + 1mm. Z wy- 
jatkiem tego wielkiego są wszystkie mniejsze okazy niemal abso- 
lutnie identyczne z okazem, odbitym u Vaceka l. e. fig. 13. 
Harpoceras radians Kein. 
Ammonites radians Quenstedt, Cephalopoden, str. 111, t, VII, fig. 4—6. 
Jura, str. 281, t. 40, fig. 9. 
Beien colas SE Beiträge, str. 613. 
Mam kilka okruchów bardzo nędznych; w zbiorach Bieniasza 
znalazły się dwa kawałki, z których tylko jeden jest zachowany 
tak, że można go z całą pewnością przydzielić do tego gatunku. 
Jest to jedna trzecia jednego skrętu. Bok widzialny pokryty jest 
lekko sierpowatemi, pojedynczemi żeberkami, których rysunek i roz- 
mieszczenie najlepiej odpowiada Quenstedtowemu Am. radians de- 
pressus, odbitemu na fig. 4-tej. Byłoby to zatem jednem z pierw- 
szych przejść w szeregu H. radians — H. striatulum. (thouarsense). 
Między wspomnianymi kawałkami większość ea a jedna 
pes fig. 5, która przedstawia okaz, uwazany z atunku 
(Haug 1. e). Z tego samego miejsca posiada Uhlig kilka Zem 
rzy (Uhlig, Tatry, str. 663 ). 
Harpoceras cf. thouarsense d'Orb. 
Ryc. 7. 
Amm. thouarsensis d'Orbigny, Paléontologie str. 222, t. 57. 
Harpoc. striatulum Sow. Haug, Beitrüge, str. 611, t. XI, fig. 6. 
zbiorów Bieniasza dwa wklesle odciski z kartka prof. Uhliga: 
RH eK obari Ob. Lias“. Średnica 5 cm, wielkość pępka 22 em 
Na jednym z nich widać tylko */,, na drugim e "o skrętu. 
Listewki akt nie wi 
o oznaczenia prof. Uhliga musze E" Ze Haug l e. na- 
zywa ten gatunek H. striatulum Sow. i "de ta forma Sower- 
byego i at. Am. thouarsensis Orb ca kę reien à nazwa 
striatulum jest starsza. Dowodzi tego, wyliezajae z jednej strony 
pne bledy w oznaczeniach autorów starszych, z drugiej pozy- 
tywnie brakiem jakichkolwiek stalych róznic. > 
