WARSTWY GRANICZNE LIASU-JURY 81 
Forma . maja aca T em w średnicy, przyczem dziwnie maleńki 
pępek, bo równa on się tylko 13 mm. Wysokość boczna wynosi 
na końcu ostatniego skrętu 3:7 em. Boki były falisto wypukłe w ten 
ECH że największe wypuklenie szło mniej więcej po środku boku, 
od niego na zewnątrz i wewnątrz (ku brzuchowi i pępkowi) były 
9 lekkie wglebienia. Ku pepkowi mialo to wglebienie lekko pod- 
niesiong krawedz, od której na wewnatrz spadala waziuchna, prawie 
prostopadła płaszczyzna, tak, że skntkiem tego pępek był sehodko- 
waty. Temi cechami zgadza się mój okaz z opisanym u Vaceka 
(str. 81, t. VIII, fig. 16, 17). różni się jednak od niego kształtem 
żeber. Na moim okazie widaé Zebra tylko na ostatnim skrecie. 
W części starszej są dość silne, dwudzielne, sierpowate i wyglądają 
zupełnie tak, jak u jakiej formy przejściowej od H. opalinoides ku 
H. „Murchisonae. W części ege szej skrętu są Mies o wiele 
zaczyna się równo z końcem pierwszej trzeciej wysokości bocznej, 
liezac od pępka. 
Harpoceras sp. z grupy bifrons Brug. 
Amm. M d'Orbigny, Paléontologie str. 219, t. 56. 
Quenstedt, Cephalopoden str. 108, t. VII, fig. 13, 14. 
Hildocer as lione Haug, Beitrüge str. 640. 
Moeno zgnieeiony jeden okaz ze zbiorów Bieniasza. Srednica 
jego = D em, średnica pępka 2:6 cm. Skrety obejmują sie cokol- 
wiek mniej niż na !/, wysokości. Od pępka podnosi się lekko za- 
krzywiona, gładka, dość szeroka i skośnie ustawiona płaszczyzna, 
która z płaszcz zną boku zlewa się bez żadnej ostrej krawędzi. 
W pewnej odległości od pępka istnieje na boku płytki rowek. Śro- 
dek rowka e ert na pierwszej kiesy wysokości bocznej. 
tunku. Niewetpliwie e on jednak. do tej grupy, stanowiąc mu- 
tacyę czy waryacyę gatunku vd bifrons. Prof. Uhlig musial go wi- 
dzieć, nie oznaczył go jednakże. 
Spraw. Kom. fizyogr. T. XLII. Dz. III. 6 
