82 WIKTOR KUZNIAR 
Harpoceras sp. 
Malutki okaz, o średniey około 1 em, zachował się tylko w po- 
lowie ostatniego skrętu i w dodatku jest tylko z jednej strony wi- 
doczny. Na tej stronie pokryty jest bardzo wyrazistemi, ogromnie 
silnie ku. przodowi wygiętemi żeberkami pojedynczemi, które zaraz 
przy swym początku (od pępka) miały słabe, ostre guzki czy kolce, 
Nie widać, co się z żeberkami działo na stronie brzusznej. Ku pęp- 
kowi spadała gładka, stosunkowo dość szeroka płaszczyzna. Okaz 
był moeno rozdęty. 
ie umiem powiedzieć, do jakiego gatunku należałby ten okaz; 
w każdym razie należy do rodzaju Harpoceras, może do grupy 
H. Murchisonue. 
Rodzaj: Phylloceras Suess. 
W tak nędznym materyale zaledwie zdołałem z dostateczną 
pewnością stwierdzić typ Puscha. Jeśli okruch, o którym przypu- 
szezam, że mógłby być Phylloceras Nilssoni, byłby nim istotnie, to 
istniałyby 2 grupy w tych warstwach. trzecim kawałku, jako 
przedstawicielu jeszcze innego szeregu, niema nawet co mówić. 
Phylloceras tatricum Pusch. 
Rye. 10. 
Amm. tatricus Pusch, Polens Palüontologie, str. 158, t. 13, fig. 11. 
Phylloceras tatricum Zittel, Bemerkungen, str. 61, tab. I, fig. 1—3. 
» e Neumayr, Phylloceraten, str. 322, tab. XVI, fig. 2. 
A d Vacek, Vigilio, str. 68, t. V, fig. 1—6. 
Największy z okazów moich ma średnicę równą 12 em, przy 
wysokości ostatniego skrętu == 8 em. Jeden okaz ma średnicę ou: 
kolwiek mniejszą, a wysokość ostatniego skrętu = 7 em Widać 
na nim dwa wypukłe żebra, zrazu — u pępka —. mocno ku przo- 
dowi wygięte a zaledwie zaznaczone, potem zaś coraz silniejsze 
i tylko leciuchno wygięte. Na zewnętrznej (brzusznej) stronie sze- 
rokość ich dochodzi do 7 mm, odległość zaś między środkiem je- 
dnego a drugiego wynosi równo 4 em. Oprócz tych są w pobliżu 
pępka zaznaczone jeszcze dalsze 3 żebra, zachowane jednak tylko 
w części. Ponieważ na resztę skorupy wypadłyby 3 żebra, więc ogólna 
ilość była równą 8. Najmniejsza ilość żeber, widziana i dopełniona 
u innych okazów, jest 6. Pępek przy wspomnianej średnicy ma 
szerokości zaledwie 2 mm, a niektóre okazy ezynia wrażenie, jak 
gdyby go wogóle nie miały. Na części skorupy, zajętej przez prze- 
grody komorowe, widać na niektórych okazach promienisto biegnące, 
liczne, leciuchne wgłębienia, na komorze mieszkalnej zaś bardzo 
