88 WIKTOR KUZNIAR 
liche glatte Inoceramen sind aus tieferen u. höheren jurassischen ` 
Ablagerungen bekannt. Die Art ist auf Cap. S. Vigilio häufig. 
Inoceramus sp. 
Ryc. 11. 
Jedyny okaz bardzo niekompletny, zachowany w ulamku o dlu- 
gości i szerokosci + 7 em, nie pozwala na przydzielenie z cala 
pewnością do któregoś ze znanych Już gatunków. Gdyby całość 
zrekonstruować na zasadzie tego, eo się zachowało, to okaz byłby 
około 15 em długi, a 8 em szeroki. Tem, „jak i przebiegiem żeber 
zbliża się bardzo do gat. I. fuscus, choć są i równie znaczne różnice. 
Wszystkie, nie najgorzej zachowane okazy tatrzańskie z gatunku 
1. fuscus, są zupełnie giadkie, albo maja żeberkowanie widoczne tak 
na przodzie, jak i z tyłu skorupy. Ten zaś inoceram nie ma w 
dnij części żeberek, natomiast cala skorupa pokryta jest delikatne- 
mi kreseczkami. Ku tyłowi stają się one wyrazistsze i szersze, sku- 
piują się we wiązki po 3 i tak tworzą wybitne żeberka, przebiega- 
jące po skorupie jakby fale. Na negatywnym odcisku tego ułamka 
widać, że kreseczki, które odpowiadały przyrostowi skorupy. mają 
brzeg ostry, lekko wystający, wystrzępiony jak piłeczka. Przypo- 
mina to wystrzępienie u inoceramów: lobatus, Brogniarti. Gdyby sie 
pokazało, że jest to nowa odmiana gatunku I. fuscus, to proponuję 
nazwę I. fuscus var. tatrica. 
Posidonomya alpina Gras. 
okazy, których wielkość waha się od 1:5 mm do 2 cm 
(alagości), a kształt od okrągławego do podłużno eliptycznego. Naj- 
częstsze mają przeciętną wielkość 1 em. Przypominają one najbar- 
dziej opisane u Quenstedta (Jura d. l.) i indziej P. Buchi, Bronnt, 
opalina i orbicularis, oznaczam je zaś jako P. alpina, bo z pracy 
prof. iga: Pieniny str. 766. dowiedzialem sie co nastepuje: W. Ki- 
lian hat die ynonymie u. die Verticalverbreitung dieser, für die 
mediterranen Jurabildungen so wichtigen u. bezeiehnenden Art 
vor Kurzem genau festgestellt u. gezeigt, dass Posidonomya alpina 
(identisch mit P. opalina Qu., P. Parkinsoni Qu. P. ornati Qu, P. 
calloviensis Opp.. P. Buchi Steinm. p. p.) in allen Horizonten von 
en Opalinusschichten bis an die obere Grenze der Kellowaystufe, 
ja bis in die Oxfordstufe (nach Nicolis) verbreitet ist. 
Astarte minima Phill. 
Astarte minima Quenstedt, Jura, str, 444, tab. 61, fig. 4. 
Malutka skorupka (niecałe 2 mm w średni iey), moeno wy pukla, 
ma na swej powierzchni 5 bardzo silnie zaznaczonych, koncentry- | 
