WARSTWY GRANICZNE LIASU-JURY 89 
eznie biegnaeyeh zeberek o ostrych grzebykach, przez co pola mie- 
dzy żeberkami są wklęsłemi rynienkami. Szezyt skorupki jest co- 
kolwiek ku przodowi zwrócony, grzbiet największej wypukłości i oś 
największej krzywizny żeberek biegnie w odległości od przedniego 
brzegu równej ?/, całej szerokości skorupy. Z ies jest mój 
okaz zupelnie identyeznym z odbitym u Quenstedta 1. 
Pseudomonotis sp. 
Zle zachowany odcisk wklęsły lewej skorupy małży, która 
chyba należy do tego rodzaju. Była mocno wypukła, miała szczyt 
ostry, kończysty, mało co poza brzeg zamkowy wystający. Oś przy- 
rostu przebiega pod 2 + 35? do brzegu zamkowego. Sam brzeg jest 
złamany pod dość dużym kątem i w dodatku zgnieciony — stąd 
trudność przydzielenia do rodzaju. Powierzchnia była zdobna w prążki 
współśrodkowe i promieniste; te ostatnie, widoczne jednak tylko na 
tylnej części skorupy, są bardzo delikatne i gęste. Najbardziej po- 
dobna jest do V udis substriata, opisanej u Quenstedta, Jura, str. 
259, t. 37, fig. 
Gastropoda. 
Cztery male kawałki jednego skrętu 4-ech różnych indywi- 
duów, zachowane nad wyraz z nędznie. Po bliższem ao się 
, 
do amd ch té kawalki n alezaly, mogly mieé wielkosé quote 
3'8 em, 2 em, 1:8 em i 08 cm. eis sie na d stronie hts 
w grupie T Liu it 
Brachiopoda. 
Terebratula sp. 
Dochowała się tylko grzbietowa skorupa i to bardzo pognie- 
ciona. Jest 15 mm długa a 13 mm szeroka, ale w młodszych sta- 
dyach stosunek ten był mę bo np. długości 8 mm odpowiada 
szerokość także równa 8 mm. Od połowy długości widać na niej 
kreski równoległe do kr wedai powstałe przy przyroście skorupy. 
Brzegu zamkowego zupełnie nie widać, tak samo nie widać wierz- 
