WARSTWY GRANICZNE LIASU-JURY 91 
sig w środku dna malutkie wgłębienie o średnicy 1 mm, w którem 
to miejscu koral był do dna przyczepiony. Epiteki nie widać. Po 
bokach ku górze wystają przegródki. Na powierzchni górnej cokol- 
wiek wkleslej, widaé po naszlifowaniu liezne przegródki, dość ezesto 
krzywe i nierówno grube, czasem anastomozujące ze sobą. Nie- 
równą grubość i anastomozy (w takim razie przynajm niej w części 
wtórnie powstałe) przypisuję jednak w pewnym stopniu sposobowi 
zachowania i losom, jakim ten koral ulegał. Jest on dobrze pirytem 
przejęty, osobliwie zaś cały środek uległ tej dyagenezie, dlatego też 
nie widać dobrze najważniejszej cechy tego gatunku: ropeczek, 
zalegających środek, a powstałych stąd, że przegródki nie dochodzą 
do środka, tylko rozdzielają się przed nim na mnóstwo drobnych 
palików. Na moim okazie widać po zwilżeniu tylko kilka punkci- 
ków. O przynależności okazu do tego gatunku sądzę głównie z ogól- 
nego wielkiego podobieństwa do rysunku Quenstedta i Vaceka. 
O ile mi wiadomo. to z tego samego poziomu stratygraficznego nie- 
znane są inne podobne formy. 
III. 
Ilość skamielin, ich rozmieszczenie. 
Charakter fauny. 
Jak z opisu widać, mamy w naszej faunie przedstawicieli: 
ammonitów, belemnitów, małży, ślimaków, rcbaków, brachiopodów, 
krynoidów i korali. Nie wszystkie grupy odgrywają a 
taką samą rolę, przodują bowiem tylko ammonity. Najlepsze wyo- 
brazenie o tem mogą zresztą dać tylko liczby. Otóż w eiagu około 
u godzin, które (w połowie razem z bratem) poświęciliśmy na 
wydobywanie skamielin, przesunęło nam się przez ręce przynajmniej 
kie 4000 „okazów* Niestety ogromną ilość trzeba było odrzucić 
jako do niczego niezdatną; pozostało zaledwie 380 takich, które 
w części możnaby oznaczyć dość ściśle. W tej ilości jest 230 am- 
monitów z rodzaju Harpoceras (z tego tylko 15 eałych lub prawie 
całych, reszta to różne ułamki), 37 z rodzaju Phylloceras, 14 z ro- 
dzaju Lythoceras, 11 z rodzaju Hammutoceras i 1 z rodzaju Coelo- 
ceras, 53 inoceramów całych i ułamków, 15 innych małż, 10 be- 
lemnitów i 10 innych skamielin. 
rzyjąwszy liczbę 380 za podstawę obliczenia procentowego 
udziału różnych grup w naszej faunie, otrzymamy dla samych am- 
monitów liczbę 80%,, a pomiędzy ammonitami tylko dla harpocerów 
znowu jakieś 800/,. Zważywszy jednak okoliczność, że między gk 
rzuconemi skamielinami — z wyjątkiem kilku innych — znajdo- ` 
vs. sie same tylko harpocery, gdy okazy innych grup Cen ze 
