94 WIKTOR KUZNIAR 
tygrafieznych tego piętra w Anglii, Franeyi, Niemczech i t. d., choć 
w odnośnej literaturze roi się po prostu od różnych „uzasadnień“ 
podziałów na piąterka, poziomy i t. d. Wyróżnienie rzeczy ogólnych 
z pośród powodzi szezególów i szezególików bedzie kiedy$ zada- 
niem, nie powiem, najprzyjemniejszem! Dlatego nie chcę utrudniać 
pracy następcom i zbiorę krótko rzeczy najważniejsze. 
ie nr. 5 z gatunkami: Coeloceras sp., Hammatoceras 
ere end emori: lythense, thouarsensc, z grupy bifrons i H. opa- 
linum-primordiale i Belemnites tripartitus są najgórniejszym liasem 
w Anglii i "Szwabii albo dolną częścią piętra Toareien we Franevi. 
Tu wystepuja one w kilku poziomach różnej miąższości. mieszając 
się ze sobą, ale nie schodząc nigdy niżej, ani wychodząc wyżej. 
Towarzyszy im, ale jest i cokolwiek młodszy, ammonit Harpoceras 
radians. Warstwy z wyliezonymi gatunkami byłyby zatem piętrem 
Toarcien w sensie ściślejszym, ezyli odpowiadałyby łupkom posido- 
niowym i łupkom marglowym z ammonitem Lythoceras jurense 
w Szwabii, albo warstwom z ammonitem Harpoceras (Hildoceras) 
bifrons we Franeyi (np. w okolicy Lyonu) Razem z tymi ammo- 
nitami znalazł sig pod Kopą jeden egzemplarz H. Murchisonae w od- 
mianie, o której wspominam na końcu opisu. 
Pod temi warstwami mamy resztę kompleksu nr. 6 i cał 
nr. 7, razem z międzyległemi warstwami bez skamielin około 10 m 
gruby, w którym z przewodnich mamy skamieliny: Harpoceras 
aalense, opalinum, Murchisonae i Phylloceras tatricum, a w najniż- 
szych warstwach nr. 7 jeszeze Harpoceras concavum. Doskonale 
znane w swem rozmieszczeniu pionowem, tworzą one górną połowę 
piętra Toarcien s. 1, albo piętro Aalénien. Phylloceras tatricum wy- 
stepuje tylko we facyi śródziemnomorskiej, gdy harpocery są wszę- 
dzie. W tym ompleksie znalazła się także cała reszta fauny. Jej 
rozmieszczenie nie pozwala mi jednak dotąd dostrzedz żadnej regu- 
larności, ani żadnego następstwa w sensie stratygraficznym, prócz 
tego jednego, że rośliny znajdują się w poziomie strat graficznym 
wysokim, bo blizko H. concavum. Tylko ammonity TID takie 
nastepstwo: 
Harpoceras aalense, Inoceramus fuscus, Inoceramus sp., Har- 
idit opalinum, opalinoides, Murchisonae, Posidonomya alpina i be- 
mnit 
2) nizej o wyżej) Harpoceras opalinum, opali- 
noides, harpoe nieoznaczone, Hammatoceras subinsigne, planinsigne, 
Phylloceras eeu. i Ph. 2 sp., Lythoceras sp., Posidonomya alpina 
i inne małże i ślimaki, belemnity, krynoidy; 
3) najniZej zas te same harpocery eo pod 2) i Harpoceras con- 
cavum, a oprócz Phylloceras tatricum i sp. 
godność z faktami, stwierdzonymi na Zachodzie, jest zatem 
bardzo wielka. Gdyby porównać naszą faunę z opisaną przez Vaceka a 
