8 WALERY ŁOZIŃSKI 
drobny, że upewnienie się o jego zupełnym braku wymaga bardzo 
sumiennego przeszukania żwirów. 
. . Północne dyluwium przylega nieprzerwanym pasem do zewnętrz- 
nych, najniższych wyniosłości zachodnio-galicyjskich Karpat. Gdy 
jednak przekroczymy karpacki brzeg i wchodzimy w coraz wyżej. 
wznoszący się obszar Karpat, równocześnie z wzrastającem zaostrza- 
niem się rzeźby zmienia się także i rozmieszczenie północnego ma- 
teryału. Zwiry mieszane wyścielają dna głównych dolin i stąd waz- 
kiemi wypustkami sięgają w boczne doliny, stoki górskie zaś 
i grzbiety są po największej części pokryte lokalnymi produktami 
zwietrzenia (czasem i loessem) bez śladu północnego materyału. 
u 
działach wód 1). Dalej w głąb Karpat nietylko na działach wód, 
WWW a SEE 
/ PSSS | i $ 
A 5, 
Ż M M 72 
Fig. 1. Zanikanie mieszanego dyluwium (1) na górnokarbońskich piaskowcach 
i zlepieńcach (2) w okolicy Waldenburga. Lom przy drodze z szybu Juliusza do 
Kol. Neuweissstein. 
ale nawet na przeważnej części stoków brak zupełnie północnego. 
materyału, który skupia się głównie w zagłębieniach terenu, a więc 
w dolinach. 
Zdarzało się jednak nawet u samego brzegu Karpat. że lody 
nie przekroczyły nizkiego działu wód, a najlepszy przykład tego 
spotykamy między Białą a Dunajcem. Jakkolwiek od strony Du- 
najca lody rozszerzyły się po stoku działu koło Zgłobie i Błonia 
uż do izohipsy 270 m, zatem prawie do najwyższych punktów 
działu, pomimo tego nie zlały się z językiem lodu w dolinie Białej. 
Dowodzi tego ponad wszelką wątpliwość skład mieszanych żwirów 
w dolinie Białej, wśród których znachodzi się tylko fliszowy i pół- 
') Działy wód, na których Uhlig znalazł mieszane żwiry (Jahrb, k. k. geol. 
Reichsanst., t. 38, str. 252), znachodzą się właśnie u samego brzegu Karpat i nie 
dochodzą do 300 m wysokości, — Podobnie mieszane żwiry koło dworu w Lopuszce 
Wielkiej iw pow. przeworskim) siegają aż na nizki dział wód (265 m) ku Pan- 
talowicom. 
