14 WALERY LOZINSKI 
dzo częste w calem podkarpackiem dyluwium mieszanem, są kan- 
ciaste lub tylko na krawędziach otarte i dochodzą wielkości pięści. 
prócz krystalicznych skał skandynawskich znachodzą się w żwi- 
rach krzemienie z bałtyckiej kredy z odeiskami skorup Pecten'ów. 
Zwiry są chaotycznie ułożone wśród masy przeważnie piasczystej 
i przedstawiają pierwotną morenę denną. 
Prawy brzeg Dunajca poniżej Błonia tworzą strome, miejscami 
nawet pionowe ściany mioceńskich utworów, dochodzące do 30 m 
wysokości. Ponad temi ścianami stok doliny staje się bardzo łago- 
dnym, a wskutek tego, gdy się patrzy na nie z pewnej odległości, 
robią wrażenie krawędzi wysokiej terasy o lekko nachylonej po- 
wierzchni. Pomiędzy ścianami mioceńskich utworów wżarły się 
w stok doliny Dunajca krótkie, strome parowy. Mieszane żwiry 
pokrywają zarówno stoki parowów, jak i łagodne zbocza ponad 
stromemi ścianami mioceńskiemi. W wspomnianej odkrywce mie- 
szane żwiry okazują miąższość. dochodzącą do 6 m i tylko w je- 
dnem miejscu są przykryte cienkim płatkiem szaro-żółtej gliny. 
Zresztą wszędzie między Zgłobicami a Błoniem mieszane żwiry 
tworzą cienką warstwę i pojawiają na ornych polach, nie pokryte 
żadnym młodszym utworem. 
Występowanie mieszanych żwirów ponad ścianami mioceń- 
skiemi nie może jeszcze służyć za dowód postglacyalnego pogłębie- 
nia doliny Dunajca. Jak świadczy pojawianie się mieszanych żwirów 
na dnie bocznych dolin Dunajca (np. w Siemiechowie), jego dolny 
poziom erozyi od czasu inwazyi półnoenych lodów nie doznał naj- 
mniejszego pionowego przesunięcia. Bez wątpienia Dunajec, podmy- 
wając swój prawy brzeg poniżej Błonia, wskutek bocznej erozy! 
w postglacyalnej dobie, zaostrzył stromy stopień mioceńskich utwo- 
rów, ponad którym znachodzi się powłoka mieszanych żwirów. 
Zawsze jednak rzeźba zbocza doliny Dunajca była już gotowa 
w chwili wkroczenia półnoenych lodów. Boczne wypustki języka 
lodu, posuwającego się doliną Dunajca, wciskaly się w głąb paro- 
wów, podobnie jak w parowie Kruhela Małego koło Przemyśla. 
Tutaj jednak z wnętrza parowów lody rozszerzyły się także po la- 
godnych zboczach doliny Dunajea, ponad ścianami mioceńskich 
utworów. Takie rozszerzenie się dyluwialnych lodów północnych na 
prawym stoku doliny Dunajca koło Zgłobie i Błonia zupełnie przy- 
pomina niektóre okolice antarktyczne, gdzie strumienie lodu, zesu- 
wajace się dolinami, rozszerzają sie („hinaufkriechen*, jak się O. 
Nordenskjöld wyraża) także po ich stokach i tylko najbardziej 
strome pochyłości są nagie !). 
1) O. Nordenskjóld, Ueber die Natur der Polarlánder, Geograph. Zeit- 
schr., t. 13, str. 616. 
