18 WALERY LOZINSKI 
od grubosei pólnoenych lodów u brzegu Sudetów, gdzie ich jedno- 
lita masa rozszezepiala się na jezyki!) Na tej podstawie oceniał 
grubość północnych lodów, przypierających do brzegu Sudetów, na 
250—400 m?). Gdy jednak Drygalski wykazał, że wznoszenie się 
lodu po pochyłościach w strefie brzeżnej stosuje się nie do równego 
poziomu, ale do rozkładu ciśnienia wewnątrz lodów 8), wobec tego 
hipsometryczne rozmieszczenie najdalszych śladów  erratyeznych 
nie może dać żadnych pewnych wskazówek eo do grubości lodów 
przed wejściem do dolin. 
czasie największego rozpostarcia się dyluwialnej pokrywy 
lodowej, grubość jej ponad niżem galicyjskim prawdopodobnie nie 
wynosiła więcej, aniżeli 200—300 m. Na podstawie badań nad lo- 
dami grenlandzkimi *) i antarktycznymi (w Kraju Wiktoryi)5) przy- 
puszczać należy, że grubość lodowej pokrywy nad niżem nie oka- 
zywała większych różnie, a dopiero ku brzegowi Karpat stosunkowo 
szybko malała. Wszystko przemawia za tem, że czoło lodów, które 
przypierało do karpackiego brzegu, było już tylko eo najwięcej 
na 50 m grube. Prawdopodobnie jednak grubość czoła lodów nie 
była wzdłuż całego brzegu Karpat jednakową, ale okazywała pewne 
różnice. Przedewszystkiem w pobliżu wylotów dolin grubość musiała 
się zmniejszać, tutaj bowiem lody nie spiętrzały się o brzeg kar- 
packi, ale miały otwartą dalszą drogę ku południu i wysyłały w górę 
dolin długie języki. 
achylenie powierzchni północnych lodów ku brzegowi kar- 
packiemu można tylko z bardzo dalekiem przybliżeniem osądzić. 
U zachodniego brzegu grenlandzkich lodów nachylenie powierzchni 
wynosi 27, u wschodniego zaś 41 pro mille. Dla brzegu dyluwial- 
nych lodów w Stanach Zjednoczonych (Wisconsin) wyliczono zna- 
cznie większe nachylenie powierzchni. a mianowicie 60 pro mille *). 
Skoro brzeg karpacki wobee inwazyi dyluwialnych lodów znacho- 
zil się w analogicznych warunkach, co obeenie zachodnia Gren- 
landya (p. str. 9), wypadałoby oprzeć się na tym samym przy- 
1) Ten sam błąd i ja popełniłem, gdy z hipsometrycznego rozmieszczenia 
mieszanego dyluwium w dolinie Sanu sądziłem, że lody przed wejściem do niej 
musiały być na przeszło 100 m grube (Quartarstudien, str. 394 i 397). 
2) Dathe, Das Vordringen des nord. Inlandeises in die Grafschaft Glatz. 
Zeitschr. deutsch. geol. Ges., t. 52, Verh. str. 70. Erlüut. zur geol. Karte von 
Preussen, Lief. 115, Blatt Langenbielau, str. 122. 
3) Drygalski, Die Eisbewegung. Peterm. Mitteil., t. 44, str. 62. Grón- 
land-Expedition, t. 1, str. 513. 
4) Chamberlin-Salisbury. Geology, t. 3, str. 356. Wissenschaftliche 
Ergebnisse von Nansens Durchquerung von Grönland. Peterm, Mitteil., Ergünz.- 
Heft Nr. 105, str. 72, 
5) Philippi, Über die Landeis-Beobachtungen der letzten fünf Südpolar- 
Expeditionen. Zeitschr. f. Gletscherkunde, t, 2, str. 2. Nordenskjöld, loc. cit., 
str, 
5 
6) Chamberlin-Salisbury, Geology, t. 3, str. 357 i 358. 
