30 WALERY LOZINSKI 
zmiany biegu rzeki, gdyż mogły zostać zawleezone wskutek wste- 
cznego transportu przez. północne lody od dzisiejszego ujścia Orli 
(koło Orlamünde) w górę Saali aż do Saalfeld. 
ział przytoczonych trzech kategoryi składników w miesza- 
nych żwirach okazuje wielką rozmaitość. W jednem miejscu pół- 
nocny materyał występuje w większej ilości i nawet w dużych 
bryłach, gdzieindziej zaś bywa tak drobny i rzadki, że jego obe- 
eność można stwierdzić dopiero po dłuższem szukaniu. Niezwykła 
obfitość północnego materyału krystalicznego i głazów erratycznych 
w mieszanych żwirach w Łopuszce Wielkiej (w pow. przeworskim) 
tem się tłómaczy, że w wylocie małej doliny Mleczki lody natrafiły 
na znacznie mniejsze preglacyalne żwirowiska karpackie, niż w wiel- 
kich dolinach i dlatego też stosunkowo mniej materyału karpackiego 
mogły zabrać do dennej moreny. W dolinie Sanu, która w obrębie 
zasięgu dyluwialnego języka lodu przecina marglowe lub ilaste 
utwory fliszowe z cienkiemi tylko wkładkami odporniejszych pia- 
skowców, zawartość miejscowego materyału w kanciastych okru- 
chach w mieszanych żwirach jest większą, aniżeli w obrębie gru- 
bych i twardych kompleksów ciezkowickiego piaskowca. W tym 
wypadku mieszane żwiry często składają się wyłącznie z pregla- 
cyalnych otoezaków rzecznych karpackiego pochodzenia. wśród któ- 
rych są rozsiane kanciaste okruchy skał skandynawskich. Tak np. 
mieszane żwiry w Gromniku i Bogoniowieach w dolinie Białej, 
składają się oprócz północnych fragmentów, najczęściej tylko na 
krawędziach otartych, niemal wyłącznie z karpackich żwirów rze- 
Thiiringen. Jena 1902. str. 138. Łoziński, Stosunki hydrograficzne epoki dylu- 
wialnej. Kosmos, t. 25, str. 465 i tabl. II. 
