34 WALERY ŁOZIŃSKI 
zawiera mnóstwo ogromnych głazów skandynawskiego pochodze- 
nia '), które można podziwiać w każdej sztucznej odkrywce. Koło 
Saalfeldu, gdzie północne lody dotarły w deit najdalej ku po- 
ludniu, znachodza sie duze głazy erratyezne? 
Fa t, że północne lody mogły nawet u ostatnich granie swego 
rozprzestrzenienia poe wielkie glazy skandynawskich skal, 
rzuca pewne światło na sporną kwestye granicy półnoenego dylu- 
wium w wschodniej części galicyjskiego niżu. Jak wiadomo, Uhlig 
wykreślił ją na podstawie rozmieszczenia erratycznych głazów, gdy 
tymczasem A. M. Łomnicki niejednokrotnie stwierdził drobny ma- 
teryał północny znacznie galos u południu i ierra granice dy- 
luwialnych lodów az do samej krawędzi Podola?). ec tego, że 
wszędzie u asi Seet i Sudetów większe bdyżą dd 
skał znachodzą się az do najdalszych granie zasięgu lodów, nasuwa 
się pytanie, czy we wschodniej części galicyjskiego niżu nie sięgały 
północne lody rzeczywiście tylko po granicę Uhliga, zaznaczoną 
erratycznymi głazami i czy drobny materyał półnoeny, rozsiany 
dalej ku mo aż po krawędź podolską, nie dostał się tam drogą 
splawu (Drift 
Mieszane jun bardzo rzadko pojawiaja sig na wiekszej prze- 
strzeni na samej powierzchni, jak w okoliey Zgłobie i Błonia. Za- 
zwyczaj są pokryte loessem lub aluwialną gliną. Bezpośrednio nad 
mieszanym żwirem znachodzi się czasem szary ił z obfitemi wy- 
dzieleniami wodorotlenku żelaza. Ił ten według wszelkiego prawdo- 
podobieństwa osadzał się w niewielkich kałużach, które podczas 
ostatecznego topnienia lodów tworzyły się na nierównej powierzchni 
mieszanych żwirów. Oprócz doliny Sanu 5) widziałem taki sam ił 
w dolinie Wisłoki między Brzostkiem a Zawadką, gdzie go odsło- 
1) O rozmiarach PEES głazów, które zostały zawleczone aż do naj- 
dalszych granic zasięgu lodów S M Erlàut. zur geol. Karte von Preussen 
Lief. 115. Blatt Ru dolfswaldau, H 106. Werth Diluviu i 
Kessels, Zeitschr. deutsch. geo ol. Ges., t. 59, 1907, str. 72. Największy glas geg 
Partsch, Schlesien, t. 1 
Re üri 
3) Atlas geol. Gal., zesz. 7, str. 64. 
4) Dawniej skłaniałem się do przypuszczenia A. M. Łomnickiego, że półno- 
był lody przyczyniły się do wytworzenia rzeźby północnej krawędzi Podola Lo: 
ński, Doliny rzek, më 38, u w. 2). Późniejsze badania jednak prz rzekonaly mie, et 
Sé krawedzi Podola nie able Hh żadnych śladów glacyalnego ani też fluwi 
glacyalnego pochodza 
5) Łoziń ^ Quartiretadien, str. 388 — 390 > PW wiek iłu, 
o którym mowa, gran juz pa leontologicznie stwie rdz zony. Hermanowicach 
zary ił tworzy najniższą część aluwialnej terasy i zawiera äisen skorup, wéród 
których Prof. Dr. T. Wiśniowski znalazł formy, właściwe zimniejszemu klimatowi 
(Pupa columella i i.). Szczegóły podał Prof. Wiśniowski w tekscie lo 21. zesz. Atl. 
geol. Gal., str. 24 i 25. 
