GLACYALNE ZJAWISKA WZDLUZ KARPAT 30 
nieto przy drenowaniu. Na żwirach mieszanych w Siemiechowie 
widaé male platy podobnego ilu, które z wezesna wiosna, gdy rola 
wysycha, dłużej zatrzymują wilgoć i ciemniejszą barwą wyraźnie 
odróżniają się od otoczenia. 
Kiedy RI karpackiego brzegu w zachodniej Galicyi, ku 
wschodowi aż po dolinę Sanu włącznie, mieszane żwiry występują 
jako utwór glacyalny albo też później przelawicony przez wodę — 
zaraz na południe od Przemyśla północne dyluwium przybiera wy- 
bitnie fluwioglaeyalny charakter, pochodzący z równoczesnego 
współdziałania lodu i wody (pikulickie żwiry). Po raz pierwszy za- 
tem dopiero w dolinie Wiaru pojawia się u karpackiego brzegu 
fluwioglacyalne wyksztalcenie, które tak silnie wystepuje w pólno- 
enem dyluwium wzdłuż brzegu Zachodnich Sudetów (p. rozdz. 10). 
Wraz z fluwioglacyalnem wyksztalceniem występuje jeszcze druga 
cecha wspólna z mieszanem dyluwium u sudeckiego brzegu, a mia- 
nowicie większa miąższość, aniżeli u brzegu zachodnio-galicyjskich 
arpat. 
8. Wpływ inwazyi północnych lodów na hydrografię brzeżnych 
Karpat. 
Jeżeli zadamy sobie pytanie, jak zachowały się rzeki zacho- 
dnio-galicyjskich Karpat wobec wkroczenia języków lodu w ujścia 
ich dolin, to najbliższem byłoby przypuszczenie, że zostały zatamo- 
wane i spiętrzyły się w jeziora. Oznaki zatamowania rzeki i zamie- 
nienia w jezioro mogą być morfologiczne lub sedymenta- 
cyjne. Do pierwszych należą terasy i nowe doliny, wyżłobione 
wskutek przelewu spiętrzonych wód?) do drugich petrograficzny 
charakter osadów; napływowe stożki są zarówno sedymentacyjnym, 
jak morfologicznym objawem zatamowania odpływu wód. 
1) Por. Łoziński, Quartirstudien, str. 382 i 383. : 
2) Por. Kendall, A System of Glacier-Lakes in the Cleveland Hills, 
Quart, Journ. of the Geol. Soc., t. 58, 1902, str. 473 i ns. 
3* 
