36 WALERY LOZINSKI 
Azeby zatamowanie dolin w jeziora pozostawilo morfologiezne 
ślady, na to potrzeba w każdym razie dłuższego czasu. Gdy zaś 
języki lodu w karpackich dolinach stosunkowo bardzo krótko trwały, 
wobec tego brak oznak morfologicznych, jak np. teras brzeżnych, 
by północne lody nie były dotarły w dolinach karpackich 
aż do najdalszych granic erratycznego materyału, ale zatrzymały 
się zaraz u wejścia i odpływ wód zatamowały, to w miejscu, gdzie 
zapora lodów przez pewien czas się znachodziła, musiałyby pozo- 
stać w poprzek dolin jakieś wypukłości, usypane z glacyalnego 
materyału, a przypominające krańcowe moreny. Ale nawet tego 
etrograficzny charakter mieszanego dyluwium w głównych 
dolinach zachodnio-galicyjskich Karpat daje całkiem pewną odpo- 
wiedź, że rzeki nie doznały zatamowania wskutek naporu półno- 
enych lodów. Mieszane dyluwium występuje zawsze jako żwiry, 
które w wielu miejscach doznały późniejszego przerobienia przez 
wodę, ale nigdzie nie okazują tak dokładnego uwarstwowania i po- 
sortowania materyału, jak fluwioglacyalne utwory, pochodzące z r ó- 
wnoczesnego współdziałania lodów i spiętrzonych wód. Co wię- 
cej, idąc toraz dalej w głąb dolin, nie widzimy zmniejszania się 
wielkości ani też zawartości północnego materyału w mieszanych 
żwirach, a duże głazy skandynawskich skał krystalicznych znacho- 
1) Przypuszczenie Hanslika (Peterm, Mitteil., Erg.-Heft Nr. 158, str. 12. 
Mitteil. geogr. Ges. in Wien, t , str. 315 i ns), że wkroczenie północnych lo- 
) doliny śląskich Karpat spowodowało obfita akkumulacye żwirowisk i na- 
pływ h stożków nawet w górnym biegu rzek, nie ma podstawy. Hanslik dowo- 
owych st 
dzi, że dzisiejszą doliną Białej (śląskiej) płynęła predyluwialna Soła, której wody 
dopiero wskutek zatamowania dolin jezioro miały się przelać 
zez lody jezior y s 
obeena dolinę Soły. Taka zmiana biegu Soły nie jest wykluczona, ale — jeżeli 
zaszła i iąz 
glebok 
A 
ie. 
wszelkiego prawdopodobieństwa przynajmniej o połowę mniejsza od powyższej cyfry. 
