38 WALERY LOZINSKI 
w Grenlandyi strumienie wody, które płyną w korytach na po- 
wierzchni lodów i gubią się w ich wnętrzu dopiero wtedy, gdy 
natrafią na szczelinę 1). Prawdopodobieństwo przypuszczenia, że rzeki 
przed opuszczeniem Karpat mogły w części płynąć po powierzchni 
lodu. jest tem większe, że cienkie języki lodu wewnątrz dolin były 
zapewne do tego stopnia obładowane skalnym materyałem, iż przed- 
stawiały masę, średnio cięższą od wody. 
Charakter mieszanego dyluwium na dnie karpackich dolin 
przemawia raczej za ostatnią ewentualnością, t. j. za odpływem wód 
w przeważnej części po powierzchni języków lodu. Gdyby bowiem 
wody odpływały tunelami pod lodem, to w miejscu tych tuneli 
byłyby zapewne powstały wypukłości w kształcie nasypów (dsar) 
lub kopców (kames), usypane z fluwioglacyalnego materyału 
przez wody karpackie w połączeniu z wodami, których dostarczało 
topnienie lodów. Tymczasem mieszane dyluwium na dnie karpa- 
ekich dolin nie tworzy najmniejszych wypukłości, a nadto nie oka- 
zuje fluwioglacyalnego wykształeenia, ale zachowuje chara- 
kter dennej moreny, albo też zostało dopiero później przerobione 
przez wodę bieżącą. 
yraźnie zaznaczył się wpływ północnych lodów na odpływ 
wód z zachodnio-galicyjskich Karpat dopiero wtedy, gdy cofajacy 
się brzeg lodów zatrzymał się w odległości kilku km od Karpat. 
Tutaj powierzchnia lodów stosunkowo szybko podnosiła się ku pół- 
nocy (p. fig. 3) i w związku z tym zastojem brzegu lodów powstała 
szeroka, podkarpacka dolina fluwioglacyalna, której wschodnią czę- 
ścią płynie Wisłok po opuszczeniu Karpat koło Rzeszowa ?). 
d czego zależało, czy odpływ wód wskutek inwazyi lodów 
został zatamowany, czy też nie doznał poważniejszej przeszkody — 
na razie brak pewnych wskazówek. W dolinach Zachodnich Sude- 
doliny jako teras o bardzo stromych ścianach najzupełniej przypo- 
mina źródlane trawertyny, przyczepione do stoków jarów podolskich. 
SS W E. Nordenskiöld, Grönland. Leipzig 1886, str, 1385—36, 158—59 
i —92. 
2) Por. Łoziński, Powstanie jeziorek dyluwialnych, str. 356 i 357. 
3) Henkel, Die Gegend von Kósen. Globus, t. 92, str. 294. 
4) Portis, Die diluv. Süugethierfauna von Taubach. Palaeontographica, 
t. 25, str. 159 1 100. 
5) Walther, Geol. Heimatskunde von Thüringen. Jena 1902, str. 113 i 114. 
