GLACYALNE ZJAWISKA WZDLUZ KARPAT 39 
9. Krajobraz karpackiego brzegu w zachodniej Galicyi. 
tego czasu nie zaszlo najmniejsze poglebienie dolnego poziomu 
erozyi. 
Preglaeyalna faza erozyi zakończyła się obfitą akkumulacyą 
rzecznych żwirów. Sądząc według brzegu wschodnio-galicyjskich 
Karpat, możemy przypuszczać, że ‘dna dolin były zasłane żwirowi- 
skami, tworzącemi na brzegach rzek nizkie terasy, a u wylotów 
dolin rozszerzały się wachlarzowata rozległe stożki napływowe. Ję- 
zyki północnych lodów, wciskające się w doliny, zniszczyły w zna- 
cznej ezesci napływowe stożki i przerobiły żwirowiska na dnie dolin, 
mieszając preglacyalne żwiry rzeczne z północnym materyałem. 
równaniu z preglaeyalna fazą erozyi, która dla brzeznych 
Karpat miała największe znaczenie geomorfologiczne, poźniejszy roz- 
wój nie sprowadził istotnych zmian w krajobrazie. Utworzenie się 
cienkiej warstwy mieszanych żwirów w najgłębszej części dolin 
nie odegrało żadnej roli morfologieznej. Za to osadzenie się loessu 
do pewnego stopnia zmodyfikowało rzeźbę, podyktowaną przez pre- 
glacyalną erozyę i nadało karpackiemu brzegowi charakterystyczny 
wyg 
Ne eodyluwialna akkumulacya zo, pyłu przystosowy wała 
się do rzeźby podłoża. U podnóża Karpat pył nagromadzał się na 
równej podstawie i utworzył podkarpacką platformę loessową, która 
ciągnie się nieprzerwanym pasem, przeważnie na kilka km szero- 
im, wzdłuż karpackiego brzegu od Przemyśla ku zachodowi aż 
poza Rzeszów. Nad Sanem i Wisłokiem loessowa platforma nagle 
1) Qu. schemat na str. 27. 
3) Zwiększenie sie rra opadów uzasadnia Geinitz, Wesen und 
Ursache b Eiszeit, str. 12 
