GLACYALNE ZJAWISKA WZDLUZ KARPAT 43 
w glacyalnych utworach u brzegu pólnoenego dyluwium przeważa 
materyał grubszego kalibru. Tak np. lodowcowa glina w cegielni 
olo Zakładu elektrycznego) w Waldenburgu zawiera z pewnością 
nie mniej większych okruchów skał, a nawet głazów erratycznych, 
aniżeli głębsza część mieszanych żwirów w Kruhelu Małym, uło- 
żona wśród masy przeważnie gliniastej. 
Wzdłuż podnóża Sudetów ciągnie się pas mieszanego dylu- 
wium, na kilka do kilkunastu km szeroki. Miąższość dyluwialnych 
utworów, doskonale odsłoniętych w lieznych, sztucznych odkrywkach, 
jak np. w Kunzendorf lub w Saarau, wynosi 20 i więcej metrów. 
Kompleks mieszanego dyluwium posiada w przeważnej części, a nie- 
az nawet w całości fluwioglacyalne wykształcenie; materyał roz- 
maitej wielkości jest posortowany i ułożony w warstwy, które ostro 
odgraniczają się od siebie. W każdym przekroju kilkakrotnie na- 
stępują po sobie od dołu do góry naprzemian warstwy żwiru więk- 
szego kalibru i wkładki czystego piasku lub bardzo drobnego żwirku 
o cienkiem, często ukośnem warstwowaniu?) Zwiry są zazwyczaj 
otoczone i ułożone wśród drobnego materyału. Warstwy żwiru ró- 
żnią się między sobą wielkością materyału i można wyraźnie wi- 
dzieć, że jedne składają się z bardzo dużych, a inne z mniejszych 
otoczaków. Układ warstw piasku i żwiru szybko zmienia się zaró- 
wno w pionowym, jak i w poziomym kierunku. Rozmaitość ta jest 
3 ranica lodoweowej gliny nie tworzy równej powierzehni 
i przebieg jej jest falisty. Bardzo często glina klinami lub „kiesze- 
PT etc 
udzial preglacyalnych żwirów rzecznych, który najczęściej uderza już na pierwszy 
rzut oka, 
1) Przy drodze do szybu Juliusza. 
3) Zob. dołączoną tablicę. 
